Çünkü sen umuda kokuyordun… [16 Ocak 2011 Pazar]

Belki de sen hiç fark etmedin; katrana kesmiş gecelerin kayıp zamanlarında, yolunu şaşırmış bir minik yıldızı arar gibi gözlerinde ışık aradığımı…
…..
Ve hiç fark etmedin belki;
Umuda koktuğunu!..

Yoo, bilmen gerekmiyordu aslında…
Belki güzelliği de işte buydu geçen zamanın!..
…..
Belki bilseydin veya ben söyleseydim; bozulacaktı bişeyler…
Eğer bilinseydi; bu ufka batmış en sivri tepenin karşı ufuktaki tepelere doğru “niye sızlandığı” anlaşılacaktı!..
“Yeni doğduğu zannedilen” bebeklere isimler konulacaktı!..
…..
Umut yeni doğmadı ki aslında;
Ümitlerim hep vardı…

Sen, bana; okunmamış bütün şarkıların bir gün okunacağını hissettirdin…
Sen bana anlatılmamış bütün masalların anlatılacağını…
Yazılmamış bütün şiirlerin yazılacağını…
Söylenmemiş bütüüün ninnilerin bir gün söyleneceğini hissettirdin…
…..
Sen, benim için hiçbir şey yapmadığını mı zannediyorsun?..
…..
Veya şöyle de söyleyebilirim;
Senin bu “yapmayışların” yani hissettirişlerin olmasaydı, benim ne halde olacağımı bilmiyorsun!..

‘Belki’si yok, hiç fark etmedin…
Üstelik, katrana kesmiş gecelerimde, “senin de bazı gecelerinin zifte boyanmış olduğunu” görebiliyordum…
Ama sen varken de, görünürken de, karanlığa düştüğünde de zihnimdeydi ışığın ve ben hep gidiyordum ardından!..
…..
Çünkü sen umuda kokuyordun…
Bütün ümitleri “hayalin” fısıldıyordu kulağıma.

Ve şimdi;
Teşekkürlerimin ifadesi olarak sevgini ekiyorum bütün saksılara…
Bahçelerim sen kokuyor!..
Ve hayalin hep “umuda” kokuyor.

Stop
Muammer Erkul
16 Ocak 2011 Pazar

1 Yorum

  1. Bir yazı; içimdekine hissettiklerimi bu kadar mı güzel anlatır… Yüreğinize sağlık.

    ELİF/İST

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir