Duygu Bahçemiz (PAPATYALAR – Yıldız Seçen)

 

Bak bir yıldız kaydı yine en eskisinden. Biten, yitip giden ömre tescil. İçim acıdı, gözlerim dolu, yağdı yağacak, aktı akacak.
Kanayana kadar durmayacak gözlerimden sel.
Ne bir omuz var dayanacak, ne bir göğüs yaslanacak, ne de bir el mendil uzatacak…
Sen demiştin di mi?
Üstad!
Yıldızlar çiçek kokar. Ve her biri ayrı ayrı.
Peki; ben şimdi soruyorum sana;
Çiçekler solar mı yoksa, soldurulur mu?
Ben unutmuşum yıldız kokusunu ve nasıl koklandığını… 
Ben unutmuşum onlarla konuşmayı…
Neydi konuşturan, onu da unutmuşum…
Yanmışım her yerimden duman tütüyor, yanılmışım ne çare…
Ölüler tekrar dirilir mi dünyada?
Dirilmez belki ama her kış sonu tekrar açar papatyalar…
               
VE TAZE BİR HAYAT BAŞLAR!

UMUT HEP VAR Dİ Mİ?
UMUTSUZLUĞA BİLE İNAT…

Yıldız Seçen

2 yorum

  1. Umut hep vardı, onlarda yaşadıkça hep olacak. Ölüler dirilmez ama yaşarlarmış dünyada, bunu öğrendim. Benim çiçek kokan ablam… Gülen yüzlerle.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir