Enver Abi’li hatıralar (Mehmet Çelenk – Ona baktım gönlümden, görmeyen gözlerimle)

 

Onu tanıdığımda 28 yaşına ermiş, hayatın içindeki birçok darbeleriyle yüzleşmiş, yeniden yapılanmaya muhtaç ve mağdur bir durumdaydım.
Mahiyetinde bizzat 9 yıl hizmet etmek nasip oldu.


O’nun çok önem verdiği, bu ülkeye hakikâtlerin duyurmak için bir anlamda en etkili gördüğü TGRT-FM radyosunda 1995 yılından bu yana 18 yıldır hitap imkânı buldum.
Öyle ki; bu ülkede görme engelli birisinin kendisine verilen en yüce sorumluluktu.
O vahşileşen, düzgün kafa tası, el, ayak, göz ve bilumum organları olan şu vahşi toplumda; “üstünlüğün sadece takvada ve iltifatın marifetle hak edildiğini öğreten, Resullullah Efendimizin açtığı inkılâp yolunun 21. Asır varisi olduğunu görme engelli bir vatandaşın şahsında yeniden örnekliyordu.

Teselli bulduğum tek şey; o bir şey vermeyi murad etmeden, ondan dünyalık hiçbir şey istemedim.


25.11.2001 tarihinde İhlas Kolejleri Yenibosna tesislerinde:
“Arkadaşlar bu personel yükünü kaldıramıyorum. Mümkünse kendine iş bulabilen arkadaşlarım, üzerimdeki maaş yükünü alsın. Nasıl olsa gök kubbe mavi ve hepimiz o gök kubbenin altında aynı havayı soluyoruz. Yani yine beraberiz. Beni seven benden maaş almadan da sever” dediği güne kadar, O’nun vazife verdiği kurumda birlikte oldum.
Hatta bir gün "Gecelerin Sırrı" programı esnasında müzik arası verdiğimiz bir anda bizzat radyoyu aradılar ve:
“Kardeşim, seni çok başarılı buluyorum ne mutlu sana Enver abiye de çok dua et” diyerek müteaddit defalar taltifleri ve muhabbetlerine nail oldum.
Ne mutlu sana diyorum kendi kendime.


Onu anlamak için hep gönlüm onun aynasına baktım görmeyen gözlerimle.
O insanlığa ışık tutup, bu davanın ne kadar büyük ve masum, mahzun olduğunu gösterdi bize.

Şimdi öylesine çaresiz ve tutuk durumdayım ki!..
O’nu yeterince anlayamadığım ve davasına yeteri kadar katkı verememenin acısını taşıyorum içimde.
Ben O’na hiç yardım edemedim.
Şimdi sözün de zaten bir değeri yok.


Bildiğim tek şey; O’nu kalbimdeki ince sızıyla beraber ölene kadar unutmadan duacısı olacağım.
Tıpkı Babam İbiş beye olduğu gibi.

Mehmet Çelenk

 

.

1 Yorum

  1. Mehmet Çelenk abi yıllardır radyomuz TGRT fm’de engellilerin sesi olan “Yılmayanlar” programını yapmaktadır.
    Ben de görme engelli birisi olarak kendisinin yapmış olduğu programı zevkle dinliyorum.
    Biz engellileri anlatan en güzel radyo programını yine en güzel radyoda sunmaktadır.
    Enver abiyle ilgili yazdıkları gerçekten çok manidar.
    Kendisinden Allahü Teala razı olsun Enver abimize de Allahü Teala’dan rahmet diliyorum. Allahü Teala hepimizi şefaatlerine nail eylesin.
    Salih Eroğul

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir