Gönül gözü neylesin... [12 Ocak 2003 Pazar]



Yoktun ki baktığım hiç bir yönde... Hiç dolanmadı bir kuşak gibi aynı anda aynı rüzgar; ikimizin beline... 



Hiç... Ama hiç tuzu karışmadı;
Gözyaşlarımızın!..
Hiç okşamadım kaşının kuyruğunu... Zülfünü yatırmadım hiç; yalanmış parmağımla... Ve hiiç, hiç silmedin terimi!.. 



Olmadık hiç aynı anda, aynı göğün altında...
Aynı ufku bile aynı yerden görmedik...
.....
Bir yıldızımız vardı, bir de ay; konuşurduk... Bilmiyordum; duyar mıydın gerçekten?..
Ben, yaşardım; seninle...
Ben, bir şeftali gibi; hissederdim tenini...
Bıyığı süte batmış kediler nasıl bakarsa, suçlu; korkardım görülmekten...
"Suss" derdim...
Ay susardı!..
Seni bana saklardı!.. 



Göz "görmeliydi" önce... Yo, "göz" görmeliydi önce, ki; ırak olsun gönülden, artık göremediği!..
Sen, gönülsün!..
Sen, gönlümsün!.. 



Göz görmeyince gönülden uzak olunmaz...
Gönülden bakınca; gönül görülür!.. 



Yüreğim, sıcacık...
Sıksan, sanki buhar çıkacak!
Sıkılsan, damlar mıyım yüreğinden!..
Yoksa, dünyada mekânım;
Kalbin mi?.. 



Yani sen... Var mısın, bilmiyorum;
Kalbimin hâricinde!.. 



Bu kadar yokluk "var"lığı getiriyor; mümkün olmaktan çıkıyor olmama ihtimalin!..
Muhtemel olsa bile gözümü göreceğin; bunu beklemiyorum...
Gönül, gözü neylesin!..



Stop
Muammer Erkul
12 Ocak 2003 Pazar



Yorum ekle

Yorumlarla ilgili bilgilendirmeyi göster


Güvenlik kodu


Yenile