Yazılmayan "son" yazı!.. [20 Şubat 2003 Perşembe]



Çok, ama çok büyük eksiklerimizden biri de ne, biliyor musunuz?..
Takdir etmek, ödümüzü patlatıyor!..
…..
Bu, sizin köyde de böyle, bizim kasabada da böyle, filancanın şehrinde de böyle. Hatta gavuristanda da böyle ki; dört beş sene boyunca sürekli takip ettiğim seminerlerde ve tekrar tekrar dinlediğim kasetlerde ve okuduğum tercüme kitaplarda bu konu hep tavsiye ediliyordu..
Lafı fazla uzatmadan, tamamen gerçek bir mektup yayınlayacağım size, ve göreceksiniz “takdir etmenin“ gücünü…
(Parantez içindeki) kısımlar mektup orijinaline eklemedir… 



(…....), ben bir zamanlar…
(Çalıştığım gazetenin) yazı işlerindeki bazı kişilerin;
"Bunlar da ne biçim yazılar, yazacak başka adam mı kalmadı, yazmasın bu çocuk..." diyerek yaptıkları dedikodular ve uyguladıkları manevî baskı yüzünden yazı yazmayı bırakmıştım...
30 Mayıs 1995 sabahıydı...
29 Mayıs fetih törenleri üzerine (dün sabah) yazdığım (ve o sabah yayınlanan) yazıyı yeni okumuştum. Ve tam, (yarın) ayın son günü için "VEDA YAZISI" yazmaya oturmak üzereydim...
O zamanlar tanışmıyorduk bile sizinle, hiç konuşmuşluğumuz yoktu... Siz beni, ilk defa aradınız... Direkt olarak kendiniz aradınız, (iş yerimden)...
-(..... ….) ile mi görüşüyorum, diye aradınız... Dediniz ki;
-Ben ………..'yim... Ben öyle çok şaşırmıştım ki, ayağa filan bile fırlayıp "Buyrun efendim" dedim.. Devam ettiniz:
-Afferim sana... Bugüne kadar senin köşeni hiç okumazdım, sadece (…..bir göz atar) bakar geçerdim. İlk defa, okuyayım, bakayım ne yazıyor bu çocuk, dedim... Ama pes yani, ellerine, kalemine sağlık, harikaymış... Edebiyatsa içinde edebiyat var, siyasetse siyaset var, tarihse tarih var, sanatsa sanat var, her şey var. Helal sana, AYYNEN DEVAM ET!.." Diyerek bana öyle bir "gaz" verdiniz ki, hâlâ devam ediyor!..
Hayretler içindeydim o an. Ne yapacağımı şaşırmıştım...
O zamanki çocuklar-arkadaşlar (elemanlarım) da biliyordu o gün son yazıyı yazacağımı... Vazgeçtim… Yazmaktan değil; “SON“ yazıyı yazmaktan vazgeçtim!..
İhtiyacım oydu, sadece oydu ve siz kapımı yumruklaya yumruklaya verdiniz bana ihtiyacım olanı!.. O zamanlar ortalığı bulandıranların ise hiç biri yok şu anda meydanlarda...
Düşünüyorum da şimdi;
Ya o gün, hem de TAM O SAAT beni aramış olmasaydınız... Ben acaba şimdi nerede ve halde olurdum?..
Efendim; işte bu kitabımdaki yazıların tamamı, o tarihten sonra yazıldı!..
Yani... Sizi seviyorum; kendim adına, ve bu yazıları seven ve sevmiş olan binlerce kişi adına...
Bir zamanlar tanışmadan aramış olduğunuz kardeşiniz...
Sonraki elemanınız; (……..) 



Yorum gerekir mi bu mektubun üstüne?.. Bence hayır.
Bu mektuba yorum “fazla“ gelir… Ama yine de bir cümle, bir tavsiye eklemek istiyorum sonuna:
Takdir edin insanları, ama yürekten ve samimi olarak…
Onlara inandığınızı, onlara değer verdiğinizi söyleyin-hissettirin…
Bu, çook kapının anahtarıdır, ve sizin de önünüzde bulunan kapıların açık kalmasının sırrıdır!..



Stop
Muammer Erkul
20 Şubat 2003 Perşembe



HEADER

Guest11-01-2009 13:17#3
Bu gerçekten de böyle, insanlar takdir etmekten çok tenkit etmekden hoşlanıyorlar. Takdir edemiyorsan da bari tenkit etme, diyesi geliyor insanın. Arayan insan öyle güzel bir insanmış ki, insanları tenkit etmek aklından hiç geçmezmiş, hep güzel bakar güzel görürmüş. Ve yazılanlar da takdire şayanmış. Halen de öyle hep de öyle olacak... Ellerine, yüreğine ve kalemine sağlık, tükenmezin hiç tükenmesin efendim.
(telefon açanı tanımıyorum)

MELİKE
Alıntı
Sultan Yürük10-01-2009 16:46#2
Yaaa evet, gecikmeli de olsa, arayanlardan ve tebrik edenlerden birisi de bu acizdi.
Ama tam dört sene sonra; 26 Ocak 1999...
Kısmet o güne imiş.
Ve de sizden haberdar olmama vesile olan arkadaşımdan da Allah razı olsun.
Sizden de razı olsun Rabbim, Muammer Erkul.
Çünkü yolumun yokuşlarını tırmanırken sizden çok kuvvet aldım ben.
Siz bilmeseniz de bu böyle...
Her yazınız ayrı bir derinlik, ayrı bir ışık huzmesi.
Ve de sayenizde çok değerli kitaplar da edindim.
Kısmeti olanlar ulaşıyor demek ki.
Yürekten tebrikler efendim.
O günlere gittim bir an.
Neyse çok uzatmadan esenlikler ve çalışmalarınızd a başarılarınızın devamını diliyorum.
Dualarımla selamlar...

SULTAN YÜRÜK
Alıntı
Guest10-01-2009 13:37#1
Kimdi o arayan demek istiyor insan.
Çok özel biri olduğu o kadar hissediliyor ki...
Allah razı olsun o gün arayandan, sorandan, okuyandan, okutandan, gazetemizi evlerimize dağıtandan...

GÖLÇİÇEĞİ
Alıntı

Yorum ekle

Yorumlarla ilgili bilgilendirmeyi göster


Güvenlik kodu


Yenile