Dünyama [22 Ocak 2004 Perşembe]



(...dünyamsın!)

Sımsıkı sarılıydık birbirimize, ikimiz...
.....
Sımsıkı sarılmıştık birbirimize,,, ama;
Benim kollarımla!..



Sen, işte bunun için dünyaya benziyorsun; ve ben ise sıradan, herhangi bir insana...



Sanıyordum ki;
Sen, benden de çok seviyorsun beni.
Sanıyordum ki;
Sen, benden de sıkı sarılmaktasın bana...
Sanıyordum ki; sen benim canımda olduğun gibi, ben de canındayım senin...
Ama, anladım ki; yanında olmak başkaaa, canında olmak başka!..



Sonunda... Sanmalarımın belki en renkli, belki en ılık, belki en yumuşak gününde, düşüveriyor kollarım...
Ve düşüyorum, boylu boyumca;
...toprağa!..



Sen mi?..
Kalıyorsun;
Yüzünde henüz dudağımın sıcaklığı, ve tutunmak isterken tırnağımın açtığı birkaç çizikle...
Kalıyorsun;
Bütün cazibenle!..



Bana mal olmanı isterken;
Mâloluyorsun, bana!..



Yıllarca sarılıydık birbirimize...
.....
Yıllarca sımsıkı sarılmıştık birbirimize, ama;
Benim kollarımla!..
.....
Anlamadığım gün, işte bugün;
Dünya mı sana benziyor daha çok, yoksa sen mi dünyaya?..



Stop
Muammer Erkul
22 Ocak 2004 Perşembe

 


Yorum ekle

Yorumlarla ilgili bilgilendirmeyi göster


Güvenlik kodu


Yenile