Kırkambar (Mezhep İmâmı)


Mezhep imamı demek, Kur’ân-ı kerîm ve hadîs-i şerîflerde açıkça bildirilmiş olan din
bilgilerini, Eshâb-ı kirâmdan işiterek toplayan, kitaba geçiren büyük âlim demektir.
Mezhep imamları; açıkça bildirilmemiş olan bilgileri de, açık bildirilmiş olanlara
benzeterek meydana çıkaran âlimlerdir. Eshâb-ı kirâmın her biri müctehid ve mezhep
imamı idi.

Hadîs-i şerîfler Kur’ân-ı kerîmi, mezhep imamları da sünneti açıklamışlardır.
Âlimler de, mezhep imamlarının sözlerini açıklamışlardır.

Hadîs-i şerîfler olmasaydı, namazların kaç rekât olduğu, nasıl kılınacağı, rükû ve
secdede okunacak tesbihler, cenâze ve bayram namazlarının kılınış şekli, zekât
nisâbı, orucun ve haccın farzları, hukuk bilgileri bilinemezdi. Yani, hiçbir âlim,
bunları Kur’ân-ı kerîmden bulup çıkaramazdı. Bunları Peygamber efendimiz
açıklamıştır. Sünneti de, müctehid âlimler açıklamış ve böylece mezhepler meydana
çıkmıştır. Peygamberimiz de, bu imamlara uymamızı şöyle emrediyor:

“Kur’ân-ı kerîme tâbi olmak, hepinize farzdır. Onu terk etmek için hiçbir özür
olmaz. Kur’ân-ı kerîmde bulamadığınız işlerde, sünnetime uyunuz! Sünnetimde de
bulamazsanız, Eshâbımın sözüne uyunuz!”

“Âlimlere tâbi olun!”

“Âlimler rehberdir.”

Peygamberimizin yolu, Kur’ân-ı kerîm ile, hadîs-i şerîfler ile ve müctehidlerin
ictihadları ile gösterilen yoldur. Doğru olan, Ehl-i sünnet mezhebinin dört büyük
imamı, şu âlimlerdir:

1-İmâm-ı A’zam Ebû Hanîfe,
2-İmâm-ı Mâlik bin Enes,
3-İmâm-ı Muhammed Şâfiî,
4-İmâm-ı Ahmed bin Hanbel.

————————————————-

Dört Mezhep İmâmı

Yeryüzünde bulunan bütün müslümanlara doğru yolu gösteren ve Muhammed aleyhisselâmın dînin değişmeden, bozulmadan öğrenmemize önderlik eden, dört büyük âlim olmuştur. Bunlar; İmâm-ı A’zam Ebû Hanife, İmâm-ı Mâlik, İmâm-ı Şâfiî ve İmâm-ı Ahmed bin Hanbel’dir.

1- İmâm-ı A’zam Ebû Hanife (Nu’man bin Sâbit): İslâm âlimlerinin en büyüklerindendir. Ehl-i sünnetin reisidir. Hicretin 80. senesinde Kûfe’de doğdu ve 150’de Bağdat’ta vefât etti. İmâm-ı A’zamın Kur’ân-ı kerîmden ve hadîs-i şerîflerden anlayıp açıkladığı din bilgilerine, onun “mezhebi” denir. Buna uyan müslümanlara da “Hanefi” denir.

2- İmâm- Mâlik bin Enes: Çok büyük alimdir. Hicretin 95. yılında Medine’de doğdu ve 179’da orada vefât etti. Bu büyük âlime uyanlara da “Mâlikî” denir.

3- İmâm-ı Muhammed bin İdris Şafi’î: İslâm âlimlerinin gözbebeğidir. 150 senesinde Filistin’de, Gazze’de doğdu. İkiyüzdört (204)2de Mısır’da vefât etti. Bu zâtın gösterdiği yolda bulunanlara “Şafiî” denir.

4- İmâm-ı Ahmed bin Hanbel: Hicretin 164. senesinde Bağdat’ta doğdu ve 241’de orada vefât etti. İslâm binâsının temel direğidir. Bunun açıkladığı din bilgilerine uyarak işlerini ve ibâdetlerini yapanlara da “Hanbelî” denir.

Bu dört imâmın ve talebelerinin, Eshâb-ı kirâmdan öğrenip bildirdikleri doğru yola “EHL-İ SÜNNET VEL-CEMAÂT MEZHEBİ” denir. Bugün bu dört imâmdan birine uymayan bir kimse büyük tehlikededir. Doğru yoldan sapmıştır. Bunlardan başka din imâmları da vardı. Onların da doğru mezhepleri vardı. Fakat , zamanla, mezhepleri unutuldu. Kitaplara geçirilemedi. Meselâ “Fukahâ-i seb’a” denilen Medine’deki yedi büyük âlim ve Ömer bin Abdülazîz, Süfyan bin Uyeyne, İshak bin Râheviye, Dâvûd-i Tâî, Âmir bin Şerâhil-i Şa’bî, Leys bin Sa’d, A’meş, Muhammed bin Cerîr et-Taberî, Süfyân-ı Sevrî ve Abdürrahman Evzâî bunlardandır.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir