Bir gün bütün yazdıklarım senin olacak; sana son yazımı da yazdığım zaman!.. "Gidiyor musun?.. Ateşin ta kendisiyim artık ben… Söyle bana; senden gelen kıvılcımla kora dönmüşken, nerelere kaçayım?.." Deyişini duymayacağım!…
İstanbul, dünyanın en güzel şehri; Hiç kimsenin bundan zerre kadar şüphesi olmasın… Dünyanın en güzel şehrinde yaşıyor olduğumuzun bir delili de; bunca yıldır hep birlikte ortasına tükürdüğümüz halde, ancak…
(1) Tren kalktı!.. İstasyon booş, vakit; gece yarısı… Ben, “seni” kaçırmışım!.. ….. İçi bensiz trenlerin yolunda mı gözlerin?.. {*}{*}{*} (2) Bir siyah karpuz gibi kırıldı gece… Yarıldı içim; …sen sızdın!..…
İnsan uçar mı? Uçar! Sonra konar. Ve tekrar uçup başka yerlere konar… Sen benim ilhamım gibi; omzumdaki beyaz güvercinim… Yahut kara korsanın macera arkadaşı, papağanım… Veya martı’m; gidip gelen, hayallerimin…
![Yeniköy vapuru [18 Aralık 2008 Perşembe]](https://muammererkul.com/wp-content/uploads/2008/12/yeniky.jpg)
.png)
