Adın köprüdür! [15 Ocak 2012 Pazar]
Saman çöplerine tırmanmış karıncaların, yağmur dereciklerinden geçmeye çalışmasını gördünüz mü hiç?
İşte biz, o karıncalara benzedik!
Rıhtıma bağlanmış ahşap teknelerden bazısı bir çeşit lokantadır. Ara sıra oraya gider karnımızı doyururuz.
Ayak bastığınız kıç güvertenin en görünür yerine, balık pişirmek için kocaman bir mangal konmuştur. Alt katta oturacak yerler vardır, ama asıl salon üst kattadır. Sıra sıra dizilmiş masalara servis edilen balıklar ya ekmek arasında veya tabaklardadır. Çeşitli içeceklerle yenen yemeğin üzerine, iyi demlenmiş çay da verilir…
{*}{*}{*}
Güle oynaya yemeklerimizi yedik, hesabı da ödedik.
Fakat gördük ki sahil yönünde insanlar birikmiş; neler oluyor, diye sorduk. Meğer karaya çıkacağımız seyyar iskele kırılmış!
Bu öyle bir şey ki; ince demir uzantıların üstüne tahtalar döşenmiştir. İki yanda tutunmak için korkuluk ve ipler vardır. Sadece tek tarafından, tekneye sabitlenmiş olduğundan sürekli hareket halindedir. Üzerinde kimse yokken, ipler kastığı için iskele yukarı kalkar. Biri üstüne çıkarsa usulca, rıhtıma değecek kadar alçalır…
İşte bu seyyar iskelenin tahtaları zaman içinde zayıflamış ve biz içerideyken kırılmış. Şimdi köprüde ayak basacak yer olmadığından ve aşağıda denizin çırpındığı görüldüğünden insanlar geçemiyor, birikiyorlar. Ekseriyet de zaten hanımlar ve çocuklar, durumdan hiç memnun değiller. Şimdi herkes sabırsızlıkla köprünün onarılmasını bekliyor. Bu sırada üst kattan yeni yeni inenler, neler olduğunu soranlar oluyor ve kalabalık çoğalıyor.
{*}{*}{*}
Her köprü, bir sahile indirir üzerinden geçeni…
Bazen medeniyetin ortasına, bazen cüzzamlılar adasına, bazen volkan kayalarına çıkarır… Yahut bir korsan gemisine bindirir, bazen de denize düşürür.
Her insan, her isim bir köprüdür diğeri için; peki sizin adınız nereye köprü?
Ya Rabbi; ismimizden geçenleri selamete ulaştır!
Dünya bize köprüdür zaten üzerinden gelip geçecek. Önemli olan bu köprüden nasıl geçtiğimiz aslında. Gaflet halinde mi geçtik uyanık mı geçtik.
ADEM BÖLÜKBAŞ
Amiiinnnnn…
Her isim bir köprüdür ve her insanda bir diğeri için ya bir ödüldür ya bir kabus…
Bizler aslında diğer insanların hayatlarını ne kadar ve nasıl etkilediğimizi düşünerek yaşasak ve anlasak belki herşey daha güzel ve kolay olacak.
Aslında nedendir bilinmez kolay olanı seçmek yerine zor olandır tercih ama bazen imkansıza dalarız ve birileri için sağlam bir köprü oluştururuz ama onlar ise bize çürük kopmaya yakın iki tahta parçasından başka bir şey vermezler.Sen tamir etmek ve sağlamlaştırmak istersin ama direnmek yaşamak yerine tercihleri bağlı oldukları o tekneden kırılıp suya düşmekten yanadır, tutamazsın.
Tercih sana aittir ya o çürük tahtaya basıp suya düşmek ve boğulmak yada rıhtıma ulaşıp orada Hüdanın sana bahşettiği nefese şükrederek daha güzel yarınlara sağlam köprüler kurmak.
Dilerim insanoğlu değil bir kişi için binlerce nefes için yarınlara temeli sağlam köprüler kurar ve onu yıkmaya kimselerin gücü yetmez.
Hülya
Ben, karıncaların şehit olanlarını gördüm;
Saman çöplerine tırmanıp bir derecikten geçmeye çalışırken.
Ve sağlam itikat üzere göçenleri köprüden…
Karıncalar düşse de ölmezler ki…
Yüzüm denize döndü şimdi..
Sizin odaya…
Bu hafta vereceğiniz yazıya!
Üstüne bir dua düştü, gönlümden..
Vapurdaydım ben de;
Ve yüzüm denize dönüktü!
Aldırış etmedim korkuluklarda buz kesmiş ellerime.
Ve kırılmış iskeleye.
Çünkü sen vardın Muammer abi, yanımda.
Bir ana gibiydi süt damarı sızlamayan.
Ben küçük bir çocuktum;
Gözlerim Abdülhamit Hân’ı gördü…
Köprüyü…
Haydi!
Şimdi tut ki ellerimden,
Hocamıza gidelim!
GÜLLAÇ
…Ve sonra Beykoz’da ekmek arası balık yiyelim:)
Amin. Ve Ya Râb, isminden geçtiklerimizin dermanını artır. İsminden geçildiğini bilen için, yıkılmamak daha bir mühim olsa gerek. Zira, düşen yalnız kendi olmayacak…
SULTAN GÜL