Neden kusursuz olasın [28 Aralık 2003 Pazar]

Sayın Muammer Erkul,
"Neden Kusursuz Olasın" yazınızla, o zamanlar gelişmekte olan kişiliğime hoşgörü mayası çalmıştınız. Ben bugün, bunun sayesinde insanlardan mükemmel olmalarını beklemiyorum.
Düşündüklerinizi, anladıklarınızı ve sevginizi; en güzel ifadelerle ve cömertçe bizlerle paylaştığınız için sonsuz teşekkürler!..
O yazınızı da aşağıya ekliyorum…
E…

Mükemmelim ben!
Acaba;
Acaba gerçekten mükemmel miyim?
Buna, bu "kişiliğe" dışından bakanlar cevap verebilir…
Mükemmel miyim?

{*}

Bence kusursuz olmana gerek yok. Hatasız olmayabilirsin…
Sen, sen gibi de güzelsin;
"Bu halin"le kabulümsün ve bu halin mükemmel…

{*}

Harika bir şekilde bardak düşürebilirsin elinden…
Etmen gereken telefonları unutabilir; beni, bulacağın yerde bekletebilirsin…
Benzeri kusurları kasten tekrarlamadığından eminim… Elinden geldiğince düzeleceğini de biliyorum.
O zaman nasıl hesaba çekebilirim ki seni;
"Neden mükemmel değilsin" diye?..

{*}

Mükemmel olmayışının sebebini biliyorum ben.
Ama söylesem mi acaba, sana?..
Peki, söylüyorum…
Mükemmel değilsin, çünkü ben mükemmel değilim. Veya sen de benim kadar kusursuzsun!..

{*}

Hem, neden "hatasızlık" arayalım ki, söyle bana?
Ben, açıkçası; mükemmel olmanın yükünü taşıyamam.
Üstelik sana da bunu yükleyemem.
Çünkü gerçekten kaldırılmaz bir ağırlık bu. Baş edilmez, tahammül sınırlarına sığmaz!..

{*}

Mükemmel olma, istemiyorum…
Sadece iyi niyetli ol. Her gün "daha iyi"ye doğru bir adım at.
Benim için yeter…

{*}

Ben, senin alına hayranım, yeşiline vurgunum…
Kendi üstüne sarılışına ve yavaşça açılışınaysa tutkunum. Hatta zarafetine, inceliğine bazen…
Şimdi, nasıl haykırabilirim ki sana; "neden dikenlerin var" diye…
…Gülüm?

Stop
Muammer Erkul
28 Aralık 2003 Pazar