Zor yazı [11 Ağustos 2005 Perşembe]

(…ya da “satır araları”)

Bir tren, işte, şu yana gider…
Binsen de, binmesen de; ona akıl versen de vermesen de!..
…..
(Sadece bunu bile; dinlemek de, anlamak da, anlatmak da ve tam kalbinden kabul etmek de zor…
Değil mi?)

{*}

Al bakalım, bir mermi sana…
Koy bunu silahına, ve tek tek vur karşındaki ordunun bütün askerlerini, hem de alınlarından!..
…..
(Bu da zor, değil mi;
Ardında kalanlar sağ olsun ve yaptıkları bal olsun diye, kendi canının bağlı olduğu iğneyi tereddüt etmeden kullanan arıları tanımayan kimseler için?..)

{*}

Dur, daha bitmedi: Aşkı “cıs” bileceksin! Kendin işte bu cıs ile yanacak ve insanların yüreğini ısıtacak ateşin…
…..
İyi de, bunlar nasıl olacak?
Söylemiştim “zor” diye; anlamak da, anlatmak da!..
Yani… Koca bir ağacın olgun meyvelerinden üç tanesini delseler ve dilinin üstüne her birinden birer damla dokunsa…
BİRİNCİ DAMLA: Konuşup durma; varmak istediğin yere gidenlerin arasına katıl…
İKİNCİ DAMLA: Düşünüp durma; zaman sana gülmüş ve kader Hasan’lardan birine “Ulu bahtlı” olmayı münasip görmüşse; yapman gerekeni yap… Ki, ardından koşanlar da yapmaları gerekeni yapabilsinler!
ÜÇÜNCÜ DAMLA: Aşkı bil ve bildir… Aşkı bilmek; ateşi bulmak gibidir! Altından kömüre, zülfikardan çeşmibülbüle kadar ateşten geçmeden gelen kim?..

{*}

Bunların da özeti artık bir babanın, bir öğretmenin, bir patronun kestirme, duygusuz ifadesine benzer ki, şudur: “Sus!.. Yap!.. İste!..”
Veya: “Gönül hoşluğuyla, gitmen gereken tarafa yürü!”
(Aynen böyle deseydim; daha mı iyi olurdu? Acaba kimler rağbet ederdi bu sıradan ifadelere ve şu üç kelimeye kimler, hangi gözle bakardı?)
Doktorun reçete üstüne yazdığı yazıda başlıyor ya çoğu tedavi; onun gibi!..
Önemli olan; inleyen hastanın okumaya çalıştığı yazıyı anlaması değil, ilacın gideceği yeri bilmesi!..

{*}

Bir gün;
Sen, okumana bak, demişlerdi bana…
Okuduğun satırları anlamasan bile, anlaman gerekenleri satır araları öğretir sana!..

Stop
Muammer Erkul
11 Ağustos 2005 Perşembe