Dünyanın herhangi bir ülkesinde ansızın karşılaşıp sizi en çok üzecek olay nedir? diye bir şey düşünmemiştim. Suriye despotu Esad, uzun tecrübelerinden sonra bunu başardı. Geçtiğimiz Cuma namazından sonra Başkan Esad Humus şehrinde gerçekleştirdi.
Mevlid, Türkler’in İslâm’a bir hediyesidir. İlk mevlid, Erbil şehrinde Türkmen Atabeyleri tarafından okutuldu. Müslümanlar çok sevdiler. Hızla bütün Müslüman âlemine yayıldı ve en vazgeçilmez dinî törenlerden biri oldu.
4 Mevlid vardır. En kutsalı birincisi olan Efendimiz’in doğum günü yapılanıdır. Asıl mevlid budur (Ar.doğum), sonra halk, diğer üçüne böyle dedi. Osmanlı’da vazgeçilmez bir imparatorluk törenidir. Bizzat hâkan-halîfe başkanlık eder.
Geçtiğimiz Cuma, mevlid günü idi. Esad, bir Sünni şehri olan Humus’ta 400 kişiyi öldürtüp binlercesini yaraladı. Şehri yakıp yıktı. Böylesine bir cinayeti İran’a güvenerek yaptı. Halbuki İran Şîası’nda (Câferîlik’te) Peygamberimiz’e böyle bir saygısızlık yoktur. Ancak olay, Sayın Başbakanımız’ın erken teşhis ettiği tehlikeyi mezhep kavgasını körüklemek, mümkünse savaşa dönüştürmek için düzenlendi.
Rusya, Türkiye’ye sattığı petrolde fiyat indirimi yaptı. İran, taleplerimize rağmen, en yetkili ağızlardan, böyle bir şey düşünmediğini resmen bildirdi. Bahane, Malatya’da füzelerin geldiğini bildirecek bir radar istasyonu kurmamızdır. Ama aynı indirimi gaz için Başbakan Erbakan, Türkiye ile federasyon kurmak istediği söylenen Hâşim-i Rafsancânî’den de alamamıştı.
Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi, Arap Birliği’nin Suriye için istediği yaptırımları onaylamak için toplandı. Rusya, yaptırımların azaltılmasını isteyerek Amerika’yı dara soktu. Çin ise büsbütün reddetti… Amerika’nın baskı altına alınmak istendiği görülüyor. Bize ne, Amerika işin içinden çıksın! diyorlar.

Aslında hiç düşünmüyordu ama çok sevdiği gazetemizin sahibi Enver Ören’in ısrarı üzerine başlamıştı yazmaya…
Fakat… Türkiye ailesi onu bağrına öyle bastı ki, 12 Ocak 1992 günü başlayan bu beraberliği ancak 20 yıl sonra gelen ölüm ayırabildi.
Hatta son yazısını, yoğun bakım yolunda yazmıştı.
Vazife şuurunu bize lisan-ı hal ile öğrettin.
Bir de hem mütefekkir hem de mütevazı olabilmeyi…
Değerli hocam, Abdülhamid Han’ın ahirete intikal ettiği gün uğurluyoruz sizi.
İşte tarihin teşekkürü…

Kadim gazetecilik dönemindeki başyazarlık müessesinin son temsilcilerindendi.
Gazete makalesinin sadece yorum değil bilgi de ihtiva edebileceğini gösteren muharrirlerdendi.
Tarihi mufassal, gazete makalesini muhtasar yazabilen, iyi bir entelektüeldi.
Gazetemizin başyazarı Yılmaz Öztuna vefat etti.
Yazılarındaki bilgi ve tarih analizlerinden istifade ettiğim kıymetli yazarımıza Allah’tan rahmet diliyorum.

Haberi, Ankara’dan telefon açan çok aziz arkadaşım Rıza Akdemir’den aldım: -Çok üzüleceğini bildiğim halde söylemek mecburiyetindeyim: Yılmaz Öztuna rahmet-i rahmana kavuştu! dedi. Birdenbire bir boşluğa düşer gibi oldum. Sonra
-Vah! diyerek dondum kaldım. Vah ki vah! Vah ki vah!
Türkiye gazetesi, önce onun hasta olduğunu bildirmişti. Başmakale yazdığı köşesinde yer alan sade bir cümle dikkatimi çekmişti: “Başyazarımız Yılmaz Öztuna, hasta olduğu için yazamamıştır” deniliyordu. O günün akşamında evine telefon açtım. Yılmaz Ağabey diye söze başlar başlamaz beni sesimden tanıyordu ve
-Nasılsın Yavuz Bülent diyerek gönlümü alıyordu.
Telefon çıngırağı uzun uzun çaldığı halde cevap veren olmadı. Sinyal sesinden sonra not bırakmam isteniyordu:
-Yılmaz Ağabey dedim bugünkü Türkiye’de hasta olduğunuzu okudum. Merak ettiğim için arıyorum. Geçmiş olsun. İnşâllah kısa zamanda sağlığınıza kavuşursunuz.
Bir gün sonra ölüm haberini aldım…
Yılmaz Öztuna’yı 1965 yılında, Hayat Tarih Mecmuasında çıkan yazılarını okuyarak tanıdım. Şevket Rado’nun, sahibi olduğu HAYAT TARİH MECMUASI‘nın neşriyat müdürü idi. Derginin her sayısında önemli konular ele alarak sade, fakat güzel bir dille yazıyordu. 1965 yılında o, İstanbul’da idi. Ben Ankara Radyosunda çalışıyordum. HAYAT TARİH MECMUASI yanında TÜRKİYE TARİHİ ciltleri de yayımlanmaya başladı. Diyebilirim ki o TÜRKİYE TARİHİ ciltleri, bizim tarihimizi başlangıçtan günümüze kadar dosdoğru ele alan ve dosdoğru ölçüler içerisinde ortaya koyan mükemmel çalışmalardan biridir. Hayat yayınları arasında çıkan TÜRKİYE TARİHİ ciltleri, daha sonra 14 cilt halinde ÖTÜKEN Yayınevi tarafından bastırıldı. Her Türk aydınının evinde bulunması gereken eserlerdendir.
Yılmaz Öztuna’nın altmış civarında kitabı var. Onun güzel imzasıyla çıkan kitapları arasında aklıma gelen ilk isimler arasında şunları sayabilirim: Dünya Tarihi- Vilayetlerimizin Tarihi ve Osmanlı Devleti Tarihi-Türk Tarihinden Yapraklar-Barbaros Hayrettin Paşanın Hâtıraları-Bir Darbenin Anatomisi-Türkler, Araplar, Yahudiler-Hacı Arif Bey-Türk Musikisi Ansiklopedisi-Rumeli’ni Kaybımız-Türk Musikisi Tarihi-Büyük Türk Sözlüğü-Türk Besteciler Tarihi… ve daha 50 civarında başka eserleri…
Yılmaz Öztuna ile, 1969 yılında Ankara’da Son Havadis Bürosunda yüz yüze tanıştık. Ve o, benim çok sevgili ağabeylerimden biri oldu. Demek ki 57 yıldan beri onun yazıları ve eserleriyle beslendim. Demek ki beni bugünlere getirenlerden biri de odur.
Ömrünün hiçbir devresinde eğilmedi. Devletin resmî tarih anlayışı içinde olmadı. Dosdoğru yaşadı ve dosdoğru yazdı. Hafızası, şaşılacak derecede kuvvetliydi. Osmanlı Hanedanının bütün şehzadelerini bile, eşleriyle, çocuklarıyla anlatıyordu. Tarihte kurulan 117 Türk devleti içinde Osmanlıları birinci sırada tutuyor ve seviyordu. Cumhuriyet devrimizi övmek için Osmanlı devletine sövmek gafletinde olanlardan değildi. Cumhuriyetimizi kuran bütün paşalarımızı, Osmanlı devletinin yetiştirdiğini söylüyor ve yazıyordu.
Gazetemizdeki başmakaleleri, derin bir tarih şuurunun süzgecinden süzülüp gelen mükemmel tahliller ve terkiplerdi. Yetim kalmış gibiyim.
Türkiye okuyucularına ve bütün Türk milletine başsağlığı diliyorum. Büyük bir tarih âlimimiz yazmayacak artık!

Uzun yıllar aynı işi yapıyor olsanız bile, bazen yazı yazmak zorlaşır!.. Merhum başyazarımız, Yılmaz Öztuna’ya dair kalem oynatmak da, birçok sebeple kolay değildir…
Altmış beş-yetmiş yıla uzanan bir kalem mesaisinin hikâyesini, daracık bir sütuna sığdırmak, nasıl kolay olabilir ki! On üç yaşında ilk makalesini yazmış olan merhum Öztuna, seksen iki yaşına kadar (ve vefatından sadece üç gün öncesine kadar… Son yazısı 6 Şubatta neşredildi. 9 Şubat sabahı rahmetli oldu) bunu aralıksız devam ettirdi. Binlerce makale, konuşma ve konferansın yanı sıra, tirajı milyonlara varan altmıştan fazla eser bıraktı. İlk kitabını daha on beş yaşında iken yazmış olduğunu, Rahim Er Ağabey, önceki gün köşesinde duyurdu…
Yılmaz Öztuna’nın bariz hususiyeti, bütün bu eserleriyle tarihi bize gerçekten sevdirmiş olmasıdır. O muhteşem üslubu, kitaplarının su gibi okunmasını sağlamıştır. Ama daha da önemlisi, yazdığı kitaplarda, tarihî mevzuları doğru olarak anlatması ve öteden beri yanlış aktarılan bilgileri de düzeltmesidir. Bu noktada, Prof. Dr. İlber Ortaylı’nın, cenaze namazından sonra yaptığı kısa ve özlü konuşma, hakikaten çok önemli. Prof. Ortaylı, merhum Öztuna’nın yukarıda belirttiğimiz iki özelliğini teyit ettikten sonra, milletimizin böyle kıymetli münevverleri asla unutmadığını, unutmayacağını ifade etti.
Bir fani olarak, Yılmaz Öztuna ömrünü tamamladı. Ama eserleri bundan sonra da milletimizi aydınlatmaya devam edecektir. Beklenen ve arzu edilen, kitlelerin bu değerli eserlere bihakkın sahip çıkması, sadece okumakla kalmayıp, öğrendiği bilgileri hazmetmesi ve o istikamette ilerlemesidir.
Merhum Öztuna, Osmanlı Cihan Devleti’nin vizyonunu her fırsatta hatırlatır ve takip edilmesi gereken ideal siyaset tarzını, devamlı olarak tekrarlardı. Milli mefkûremizi en güzel şekilde söze ve kaleme döken bir tarihçi idi. Bazı yazarlar gibi, resmî ideolojinin bezirgânlığını yapmadı. Tam aksine, resmî ideolojinin kalın bir zırhla koruduğu tabuların devamından çok rahatsızdı. Geçmişte bazı politikacıların hataları sebebiyle, bu tabuların yıkılmasının zorlaştığından sık sık bahseder, buna dair üzüntüsünü ifade ederdi.
Dört yıl boyunca her ay, Fuat Bol ve ben, merhum Öztuna’yı TGRT HABER’deki televizyon programında konuk ettik. Hem tarihî olayları, hem siyasi ve aktüel meseleleri kendisine sorduk. O muhteşem tarih hamulesiyle verdiği bilgiler, siyasi ve aktüel meselelerde yaptığı analizler, tek kelime ile eşsizdi. Bu hususiyetinden ötürü, devlet ricali nezdinde büyük itibara sahipti. Ne yazık ki, son senelerde, sağlık problemleri sebebiyle kendisine yapılan yurt içi ve yurt dışı davetlere icabet edemiyordu… Yaklaşık bir ay önce, dünkü gün için, Sultan II. Abdülhamid Han’ın vefatının 94’üncü yılı münasebetiyle tertiplenen bir ilmî toplantıda konuşma yapması için, değerli hemşehrim Mehmet Tosun’un ısrarı üzerine, ben de istirhamda bulunmuştum. Merhum, sağlık mazeretini ifade ettikten sonra; o pek nazik üslubuyla, takdim edilecek plâketi, kendisi adına benim almamı rica etmişti. Ecel…
Yeri doldurulamayacak bir büyük kalem daha, tarih oldu! Allah rahmet eylesin… Yakınlarına, sevenlerine ve okuyucularımıza başsağlığı diliyorum…

Pazarlamayı anlatırken, “Pazarlama, sadece pazarlamacılara bırakılmayacak kadar önemlidir“ deriz. “Pazarlama, sadece satışlar durgunlaştığında akla gelmemeli, işin başı bu olmalıdır“ deriz. “Konuyu tarihçilere bırakalım“ sözü de biraz ona benziyor. “İhtiyaç halinde kullanın“ vaziyeti…
Bunun gibi, tarihin de yalnızca tarihçilere bırakılmayacak kadar önemli olduğunu, tarihi sevdiren insan, değerli tarihçi, gazetemizin başyazarı, rahmetli Yılmaz Öztuna’nın vefatı vesilesiyle bir kere daha hatırladık. Kendisine rahmet diliyor, yakınlarına ve sevenlerine taziyelerimi sunuyorum…
Tarihle ilgisi kopmuş/koparılmış bir neslin gençleri olarak toplumları millete dönüştüren unsurlardan biri olan tarih şuurunun, geçmişten geleceğe bir hedefi, hülyâsı, maksadı ve stratejisi olan herkes, her kurum ve her bilim için olmazsa olmazlardan biri olduğunu, tarihle bağını kesen birey, toplum ve halkların iflah etmediğini, onun akıcı üslubuyla kaleme aldığı kitap ve yazılarından öğrenmiştik.
Bizim yetiştiğimiz dönemlerde tarih, sıkıcı, itici, zorlama bir dersten ibaretti. Hayatımıza girememişti. Rahmetli Öztuna gibi vicdan sahibi az sayıdaki alaylı yazarlarımızın ve gerçeği haykırabilen mektepli tarihçilerimizin eserlerinden anladık ki, bize okutulan tarihler bile, yabancı gözüyle kaleme alınmış, formatlama amaçlı propaganda metinleri imiş.
Tarihin üreticileri var; tarihe mal olmuşlar… Tarihin müşterileri var; kişiler, nesiller, müesseseler ve yöneticiler, kısaca, hepimiz… Tarihin yazıcıları, paketleyicileri, satıcıları, tüccarları da var…
Bir de, tarihi hayatımıza katan, onu bir değere dönüştüren “pazarlamacıları” olmalı, diyoruz. Zira, her şey gibi, tarih de pazarlanmak istiyor. Pazarlanmayan, müşterisine ulaşamayan tarihin kimseye faydası olmuyor.
Ciltlere hapsolmuş, kıtalara yayılmış belgelerle, tarih bilimiyle, tarihçiler uğraşacak. Ama ayrıca istiyor ve bekliyoruz ki, birileri de, içeride ve dışarıda geniş kitlelere tarihi doğru dürüst anlatsınlar. Tarihimize “albeni” katsınlar. Tarihi bize satsınlar.
Lakin, muhteşem sultanları da, çağ açan sultanları da sığlaştırıp, tarih merakımızı istismar etmeden…

Kapalı kapılar ardında yalan ve iftiralardan ibaret tarih külliyatı yazan sözde tarihçilerin ihanetini gün ışığına çıkartabilmek için ömrünü adayan gazetemizin başyazarı Yılmaz Öztuna Hakkın rahmetine kavuştu…
Ermeni isyanlarını bastırdığından ve batılı devletlerin oyunlarını bozduğundan dolayı kendisine batılı tarihçiler ve muhalifleri tarafından ‘kızıl sultan’ diyenlere karşı Yılmaz Öztuna, Sultan II.Abdülhamid Han‘ın büyük bir devlet adamı olduğunu belgeler ışığında ispat etmişti…
Yine Bir Darbenin Anatomisi adlı eseriyle Sultan Abdülaziz Han dönemindeki entrikaları da Yılmaz Öztuna‘dan öğrenmişti…
Sultan Vahdettin Han‘ın vatan haini olmadığına dair tarihî gerçekleri de Öztuna‘nın kaleminden öğrenen bu ülkede; ne acı ki hâlâ yalan tarihçilerin entrika ve yalandan ibaret senaryolarının rağbet gördüğünü de görüp gitti…
İnsan bu, ruhunda, entrika ve yalana inanmak da var…
Ama milyonların da doğru tarihi anladığına şahit oldu ve gitti…
*
Osmanlı’ yı sevdiren ve tanıtan Yılmaz Öztuna yüzeysel kronolojik bilgileriyle kendince tarihî olayları yorumlamaktan kaçınan biriydi…
Belgeler ışığında olayların perde arkasını analiz eden ve büyük bir derinliği olan Yılmaz Öztuna Sultan II.Abdülhamid Han’ ın dönemini ve önemli ayrıntıların altını çizmişti…
Sultan II. Abdülhamid Han‘ın tahttan indirilmesinde büyük rol oynayanların da kimler olduğunu Yılmaz Öztuna şöyle özetlemişti;
Karaso , İtalya’dan para alan bir casus olup, Libya’nın İtalya tarafından yutulmasına meş’um bir rol oynamış, sonradan İtalya’ya kaçmış bir vatan hainidir.
Ermeni Aram Efendi , Ermeni ihtilal komiteleri ile yakın ilgisi olup Sultan Abdülhamid’den Ermeniler’in intikamını almak için Abdülhamid’i tahttan indiren ekibe sokulmuştur.
Jandarma Paşası olan Es’ad Toptani , birkaç yıl sonra devlete isyan ederek Arnavut istiklali için silah çekmiş ve sayısız Türk’ün kanına girmiş bir adamdır.
Arif Hikmet Paşa , sonraki yıllarda karanlık siyasi hayatı olan bir denizcidir.
*
Sultan II. Abdülhamid Han‘ı ise Selanik’e sürgüne gönderme işini planlayanın ise Mahmut Şevket Paşa‘nın olduğunu belirten Yılmaz Öztuna,Yıldız Yağması diye tarihe geçen olayın gerçek yüzünü aydınlatmıştır…
Yaklaşık 3 yıl sürgünde kalan Sultan II. Abdülhamid Han 10 Şubat 1918 günü Beylerbeyi Sarayı’nda hastalanarak vefat eder…
Ömrünü, masa başında karalanmış tarihi aydınlatmakla geçiren Yılmaz Öztuna, Sultan II. Abdülhamid Han gibi 10 Şubat tarihinde hakkın rahmetine kavuştu…
Ölüm haberini duyunca ve bu tarih çakışmasını da öğrenince ve yine 10 Şubat’ta dünyaya gelen Enver Ağabeyden duyduğum bir sözü hatırladım;
“İnsanın meşguliyeti neyse akıbeti de odur!”
Meşguliyeti ve akıbeti de güzel olan ender insanlardandı…

-Yılmaz Öztuna‘yı kaybettik.
-Eserleri kaldı yadigâr.
-Öztuna mektep adamdı, ekoldü.
-Türk tarihçiliğinde çığır açan müstesna bir ilim adamıydı.
Cumhuriyet dönemi resmî tarihçilerinin, milletimizi yalan yanlış bilgilerle şaşırtmaya çalıştığı bir dönemde ortaya çıkıp yılmadan, yorulmadan doğruları cesâretle yazdı.
Sultan Abdülaziz Han, İkinci Abdülhamid Han ve Vahdeddin Han aleyhinde yazılanların iftira olduğunu belirterek, Osmanlı‘yı kötüleyenlerin karşısına belgelerle dikildi.
-14 ciltlik Türkiye Tarihi bir şaheserdir.
***
-Yılmaz Öztuna adı ilk defa Tam İlmihâl Seâdet-i Ebediyye‘de dikkatimi çekti.
Yüzyılımızın bu en muhteşem eserinde bilhassa Osmanlı tarihinin kritik konuları anlatılırken, Öztuna‘nın Türkiye Tarihi adlı kitabına atıf yapılıyordu. Dünyadaki her insan için biricik kurtuluş rehberi niteliğindeki Tam İlmihâl Seâdet-i Ebediyye‘nin en önemli özelliklerinden biri ise ancak doğruluğundan kesin olarak emin olunan eserlerin kaynak olarak gösterilmesidir.
-Öztuna‘nın Türkiye Tarihi de bu değerli kaynaklardan biridir.

LİSELERDE OKUTULDU
Öztuna, daha sonra lisede karşıma çıktı.
Lise üçüncü sınıflar için yazdığı Tarih‘i (1976), ders kitabı olarak okuma şansına nâil oldum.
Bu eseri zamanla, başucu kitaplarımdan biri oldu.
-Nasıl olmasın ki?
Bakın, 271. sahifesinde ne diyor:
“Milletlerarası sol, bütün dünyada klasik değerleri gözden düşürmek için büyük çaba harcamış, bu uğurda milyarlarca dolarlık dış yatırımlar yapmış, işine yarar her mihrâka para dağıtmıştır. Klasik resim yerine dejenere resim, klasik musiki yerine dejenere musiki, klasik şiir yerine vezinsiz, kafiyesiz laf yığınları ortaya çıkarmıştır. Kan, şiddet ve şehvet edebiyatını işlemiş ve teşvik etmiştir. Dinî ve ahlakî değerleri küçük düşürmeye çalışmıştır. Millî kahramanları aşağılamak, millî tarihi küçümsemek ve tahrif ederek yeni nesillere öğretmek için bütün kalemşorlarını seferber etmiştir.”
-İyi ki liseyi, böyle muazzam bir eserin ders kitabı olarak okutulduğu dönemde bitirmişim!
***
Sonraki yıllarda Öztuna‘yla Türkiye gazetesinde buluştuk. Takıldığım bâzı konuları kendisine (telefonla) sorduğumda, gâyet sabırlı ve nâzik bir üslupla aydınlattı.
Prof. Dr. İlber Ortaylı‘nın dediği gibi, “Bütün bir nesil bilmediklerini, Yılmaz Hoca’mızdan öğrendi ama daha önemlisi, yanlış bildiklerini onun sayesinde düzeltti. Bugün çok muhterem bir üstadımızı ve muhterem bir meslektaşımızı ebediyete uğurluyoruz.”

20 YIL, DİLE KOLAY…
Ortaylı, Öztuna‘nın cenâze töreninde yaptığı konuşmada, önemli bir şey daha söyledi: “Tabiî ki, ilim adamlarına çalışma imkânı sağlayanlara da teşekkür etmemiz lâzım.”
Bu çerçevede; merhum Yılmaz Öztuna‘yı rahmetle yâd ederken, teşekkür etmemiz gereken çok önemli bir şahsiyet daha var.
O da; Öztuna‘ya, Türkiye gazetesinin kapılarını açıp, başyazarlık pâyesi veren sevgili Enver Abi’miz.
Gerçekten de dehâ olsanız bile; mekân ve imkânınız yoksa zâyi olursunuz.
-Esâminiz okunmaz!
Enver Abi, Öztuna‘ya 20 yıl işte bu mekân ve imkânı verdi.
Öztuna‘ya sâhip çıkarak; bizlere, bu çok değerli tarihçi, yazar ve stratejistin yazılarından istifâde etme fırsatı verdiği için Enver Abi‘ye müteşekkiriz.
***
Ve, Öztuna‘yı, “Fethi mümkün kılan dehâsının tahlili”ni yazdığı Fâtih’in camisinden dualarla uğurladık.
Son söz:
-Gözün arkada kalmasın Üstâd.
-Eserini yaşatacağız!..

Yılmaz Öztuna artık yok.
82 yıllık ömrünü, 60 eserle ve binlerce makaleyle değerlendirerek, güzelleştirerek, ebedileştirerek göçüp gitti. İslâm inancına göre, onun sevap defteri hiç kapanmayacak, kıyamete kadar açık kalacak. Çünkü o, geride bıraktığı tarihî eserlerle, gelecek nesillere de ışık tutacaktır.
Onun aziz naaşını, omzunda ebediyete uğurladıktan sonra bu şehrin büyük gazetelerini teker teker gözden geçirdim. Gördüm ki, bazı gazeteler, onun ölüm haberini, tek sütun üzerinden 5-10 satır halinde geçiştirmişler. Bazı gazetelerimiz ise, oralı bile olmamışlar. Yani Yılmaz Öztuna’nın vefatını tek satırla olsun vermemişler. İçimden: Yazıklar olsun size! Yuh olsun geçmişinize, geleceğinize! dedim. Bu ruhsuz, bu köksüz basınımız fahişelikten “Aşk yapmak, aşk yaşamak” diye bahsediyor. Şununla bununla, resmen metres hayatı yaşayan kızlar, kadınlar ise, ar damarları patladığı için yüz binlerin, milyonların önünde ağızlarını “düzeyli bir ilişkimiz var!” diye açıyorlar. Metres veya kapatma kelimeleri, şu geberesi performans soytarısının koluna girerek “düzeyli ilişki” oldular. Günde kırk kişiyi koyunlarına alan yırtık fahişelerimiz ise artık “aşk yaptıklarını, aşk yaşadıklarını” söylüyorlar. Tarihimizin hiçbir devresinde aşk duygusu bu kadar kirlenmemiştir. Şimdi milletimize hasım haline gelen bâzı gazetelerimiz, bu düzeyli ilişkileri, bu aşk yapmaları kocaman başlıklarla, kocaman resimlerle vermekten utanmıyorlar. Daha geçen hafta, bir sokak ortasında, oynaşıyla öpüşürken pantolonu düşen ve donsuz olduğu görülen bir adamın kocaman resmini ve düzeyli ilişkisini sütunlarına taşıyan gazetelerimiz, Yılmaz Öztuna gibi müstesna bir tarihçimizin vefatını görmezlikten geldiler.
Bir ülkede, “düzeyli ilişkiler” içinde yaşayan iki kişi bile olmasa veya bizim bâzı gazetelerimizin resimleri ve isimleriyle ön plâna çıkardıkları “aşk yapanlar” aramızda bulunmasa cemiyet hayatında hiçbir sarsıntı meydana gelmez. Aksine, daha huzurlu, daha güvenilir, daha sağlıklı… bir millet teşekkül eder. Ama bir milletin tarihçileri yoksa veya bir milletin tarihçilerine rağmen, orada tarih şuuru teşekkül etmemişse, büyük felâketler, her an kapıda demektir. Çünkü tarih şuuru, bir insanın hâfızası gibidir. Hâfızasını kaybeden, hatta kendi adını bile hatırlamayan bir kimse ne ise, tarih şuurundan kopan bir millet de odur. İşte Yılmaz Öztuna ve onun gibi büyük tarihçilerimiz toplulukları millet şuuru etrafında toplayan tarih şuurunun o tılsımlı gücün mimarlarıdırlar. Akıllarda daha iyi kalması için, çok basit bir örnek vermek istiyorum: Hani biz bir bulgur pilavı yapmak için elimizin altında yeterli miktarda bulgurun, suyun, tuzun, yağın bulunmasını isteriz. Bu malzemelerden biri bulunmadığı takdirde, bulgur pilavı hiç olmaz veya yenmeyecek kadar tatsız-tuzsuz bir nesne ortaya çıkar… Büyük kalabalıkların millet şuuru etrafında birleşmesi için de dil, din, tarih şuuru, gelenekler ve görenekler, güzel sanatlar gibi kültür kaynaklarına şiddetle ihtiyaç vardır. Bu kaynaklardan biri olmadığı takdirde, millet çok ciddi buhranlarla karşı karşıya demektir. Yani tuzsuz, yağsız, susuz… bir bulgur pilâvı ne ise, dilden, dinden, tarih şuurundan mahrum bir topluluğun durumu da odur. Yılmaz Öztuna ve benzerleri millet hayatımızın temel taşlarıdırlar bu bakımdan kaybımız çok büyüktür.

Babam, “Dünya tarihini okumazsan dünyayı ve insanı, Türk tarihini okumazsan ülkeni ve milletini tanıyamazsın” derdi!.

En çok sevdiğim dersler; Tarih – Edebiyat ve Matematik’ti!.
Tarih ve Edebiyat sevgimi rahmetli Babam Fuat Uluç’a borçluyum ve elbette tarih sevgimin bir başka hocası da Ankara Gazi Lisesi’ndeki hocam, “tarihçi – gazeteci – yazar” Enver Behnan Şapolyo idi!.
Bu sevgi bana, Türk ve dünya tarihi ile ilgili romanlar dahil elime ne geçerse okumanın yolunu açtı.
Babam, “Dünya tarihini okumazsan dünyayı ve insanı, Türk tarihini okumazsan ülkeni ve milletini tanıyamazsın” derdi!.
İşte bana eserleri ile “Ülkemi ve milletimi tanıtan” büyük insanlardan biri idi Yılmaz Öztuna; “O” da, rahmetli hocam Şapolyo gibi, tarihçiydi, yazardı, gazeteciydi!.
Ölümü ile “Türk tarihini öksüz bırakanlar” galerisinde “ebediyen” yerini aldı!.
Aziz milletime, Türkiye ve Öztuna ailelerine, tarih ve basın camiasına bu büyük kaybımızdan dolayı başsağlığı dilerim.
Cennetteki mekânında nur içinde yatsın!..