9’un ardından… [30 Temmuz 2003 Çarşamba]
Temmuz ayının son haftasıydı…
Üzerine kat kat iplikler sarılmış tombul bir tırtıl gibi heyecanlıydım; çünkü yarmak vakti gelmişti artık ipek kozamı, ve ben bile ilk defa görecektim kanatlarımı…
{*}
Dosyam, boğulmuş ve kuma sırtüstü yatırılmış bir küçük çocuk gibiyken masaların üstünde; hayat öpücüğü gibi bir nefes üflendi içine:
-”STOP” olsun!..
Adı konduğunda böylece, yine bir Temmuz’du ve yine böyle bir Temmuz ayının son haftasıydı…
{*}
Oyun topu fırlamıştı artık havaya. Herkes kaçışmıştı etrafımdan ve ben tutmak zorundaydım şimdi topu, yere düşürmeden…
İşte avuçlarımdaydı top ve haykırmaktaydım:
“İstooop!..”
Alacakaranlıktı ve herkes bir köşeden bana bakıyordı…
{*}
Şimdi, atsam isabet ettirmek, ve top atılsa vurulmamak zorundaydım…
Üstelik acemiydim, korkuyordum da!.. Ama, dedim ki;
“Hadi, oyna şu oyunu elinden geldiğince… Yüzüncü günü görmeye çalış!.. Bu büyük bir başarı olur. Ve çocuklarına anlatacağın güzel bir hikâye olur ki; hatta dizlerinde torun hoplatırken, yazı yazdığın günleri hatırlarsın deriin derin iç çekerek!..”
{*}
İşte o zaman, nerden geldiğini fark edemediğim… Kamçılanmadan, ve hatta sanki kanatları varmış gibi, uçarcasına yol alan beyaz atlar peydahlandı çevremde… Ben sürmüyordum da onları; sanki onlar bir yandan koşuyor, bir yandan da neşe içinde beni biri birlerine atarak taşıyorlardı!..
{*}
Bu sabah… Bu uzun, ve içinde Anka kuşları uçan rengârenk masalın geçtiği çimenli, çiçekli yollara… Ve boyun eğmiş yıllara baktım.
Yüz günü çoktan aşmışız hep birlikte, biliyor muydunuz;
Onuncu yıldayız artık!..
{*}
Bazen, şükretmeye çabalamak; insana noksanlığını haykırıyor…
“Ben, bu kadarcığım… Biliyorum efendim…
Ama, gidiyorum efendim;
Kâbe’ye doğru!..”
{*}
Temmuz ayının son haftasıydı…
Üzerine kat kat ipek iplikler sarılmış tombul tırtıllar gibi heyecanlıydım; çünkü görecektim kendi kanatlarımı…
Temmuz ayının son haftasıydı; ama 1994 senesindeki Temmuz ayının son haftasıydı…
Bugün, dokuz mumun alevine üfler gibi, dokuz defa üfleyin son hayır dualarınızı köşenize doğru; çünkü en çok buna ihtiyacımız var.
Her zamanki gibi…
Stop
Muammer Erkul
30 Temmuz 2003 Çarşamba