Hatıralarınız

       O köşe yokmu!..Öğrencilik yıllarımızda gazete odasına aldığımız tek gazete olan Türkiye gazetesinin 2 sayfası okunurken görüntü trübünü andırırdı. Biri spor sayfası,diğeri sizin sayfa.Esasen bu günkü yazınız için mail atmak istedim.Zaten zaman zaman sizin yayınladığınız şiirlerizi,yazılarınızı filan kesip alıyordum.Mesela 4 yıl kadar önce "Somalide Osmanlı izleri" ve birde şiir hatırlayayım. "Bir istanbul olsaydın" belki 9-10 yıl […]

    "Tarih tam olarak kaçtııı?" diye düşünürken, "kitaba baksana adam!" diyorum kendi kendime. Ve bakıyorum: "12.10.2003 Yeşilköy" ….. O gün Yeşilköy CNR’da imza günü olduğunu öğrenmişim gazeteden ve o sıralar İstanbul’da lise okumakta olan erkek kardeşimi tembihlemişim. Muammer abiye selâmımı ulaştıracak, bizim için kitap imzalatacak ve mümkünse hatıra olarak birşey isteyecek… Ama en önemlisi […]

Aşk-ı Mevlana’nın ilk günü; Hazreti Mevlana’nın son günü olan 17 Aralık’ta, o mübarek şahsın şefaatine, şefkatine kavuşmamız niyazıyla… İmza: Muammer Erkul 17.12.2007 {*}{*}{*} 2 sene önce Sultanahmet’de bu satırları kitabıma yazmıştın abiciğim… Sonra bir turuncu "şeker", şu bizim şekerlerden uzatmıştın bir arkadaşıma, bir bana 🙂 Ve o gün, ben kişisi ile mavibaykuş’taki kişinin aslında aynı […]

  Lisedeydik. İmam Hatip lisesi olduğu için kandillerde programlar olurdu. Bir grup öğrencinin hazırlamış olduğu günün anlam ve ehemmiyetini anlatan programı, bütün okul öğrencileri ve öğremenleri seyrederdi. Bir Berat kandilinde bu görevi sınıf olarak biz üstlenmiştik. Söylemesi ayıp organizasyonu ben yapıyordum 🙂 Sunucu bir arkadaşımız vardı. Programı güzel bir şiir veya yazıyla açmalıydı. Muammer abi’miz imdadımıza […]

Çok uzun zaman oldu ama hislerimiz hiç değişmemiş. O kadar çok şey söylemek istiyorum ki, nerden başlasam bilemiyorum. Sevgi Köşesi’yle ilgili çok hatıram var. Benim mektuparımın zarfları genelde pembe olduğundan Muammer Abi bana bu ismi koymuştu 🙂 Köşeyi ilk keşfettiğimde 16 yaşımdaydım. Gerçekten çok şey öğrendim. Yazmayı, okumayı desem yalan olmaz. Mektup yazmanın güzelliğini bu […]

      Bir iki saat önce işyerini aramış, tarihi Çorlu tren istasyonunda (Bir tek orasını biliyordu.) buluşmaya karar vermiştik. Hasretle kucaklaştık… İnanılmaz mutluydum… -Planın var mı bu akşam? diye sordu… -Yok dedim -Tekirdağ’a gidelim mi? -Cehenneme mi!? Gidelim… … Muammer abiler Çorlu’ya taşınmaya karar vermişti. "Bul Beni" adlı kitabının çıktığı seneydi.. Yani 1997… Ve […]

      Gel gell… Röportaja gel… Liseyi bitirmiştim. Bu arada (Muammer abi ile tanıştıktan sonraki zaman dilimi) gidip gelmelerim devam etmişti. Bütün üniversiteler kucağını açmış beni beklediğini zannettiğim için, yüksekten uçmuş; tabir yerindeyse, burnu üstü çakılmıştım. Bakırköy Osmaniye’de ikâmet edip yine aynı semtte bir dersaneye başlamıştım. Dersaneden çıktıktan sonra boş kalıyordum. Dersanenin arkasından geçen […]

. Muammer Erkul'lu hatıralar     Süleyman Eldeniz     —————————————————————– 1. KISIM Acaba kimdi o?   TARİH: 16. 06. 1992 Masanın arkasında ustam (kendisinden bizzat izin alınarak bu sıfat kullanılmaktadır) Gürbüz Azak oturmaktaydı. Bu ona ikinci gelişimdi. Türkiye Gazetesi Yenibosna'ya taşınmamış, Cağaloğlu'ndaydı. Gürbüz abinin bürosu da Türkiye Gazetesi'nin yönetim binasının karşısındaki Güle Güle apartmanının […]

    Muammer abiciğim, Meryem ben, Yalova’dan. Söze nasıl başlayacağımı bilmemekle beraber sanki ben size sizinle geçirdiğim anlarımı anlatmasam da biliyormuşsunuz gibi garip bir his var içimde… {*}{*}{*} Ben gazete ne demek Türkiye Gazetesi’yle öğrendim gerçek manada… İlkokuldayken hatırlıyorum annem; "orta sayfası yok mu, 10 gazeteye bedel" derdi hep… Belki de okumamı geliştirdim oradaki hikayelerle… […]

Herkese teşekkür eden ve hep gülümseyen postane memuru         Yıllar önceydi. Sanırım 1995. Uludağ Üniversitesi’nde öğrenciydim. Arkadaşım Zehra ile birlikte sürekli okuduğumuz köşenize mektup yazarak; “Bursa Merkez Postanesi’ndeki, herkese teşekkür eden kibar memur amca”dan söz etmiştik… Ve siz öyle güzel bir jest yaparak o amcaya mektup yazmış ve tüm okuyucularınızı da buna […]

  Hayat bir yolculuktur, malum… İşte bu yolculuğun uzun bir bölümünü yan yana yürüdük çoğu arkadaşımızla, can cana yürüdük. Bu el ele tutuşmalarımız ve göz göze bakışmalarımızın bize ilk kazandırdığı avantaj şuydu ki; biz, biri birimize bakarken, başkalarını görmüyorduk!.. Bunun için de bilmiyorduk; kimler ne gibi kötülüklerle uğraşıyorlar, ne gibi fenalıkların içinde yuvarlanıyorlar… Gülsuyu işinde […]