Duygu Bahçemiz (BEN AĞLAMADIM – Hülya Koçalan)

Büyüdüm ben artık.

Büyüdüm ve yürüdüğüm yollarda ezbere koşmayı unuttum.
Bir çocuk çığlığında ağlamayı.

Artık düştüğümde dizlerim aynı yerinden kanamadı.
Acısını da ben çektim, kanadığında yine kendim sildim.
Tozdu düştüğüm yer.

Çakıl taşları, cam kırıkları vardı dizlerime batan, canımı yakan.
Tutup ellerimden kaldıran olmadı.

BİR BEN VARDIM, BİR DE KAYBETTİĞİM ÇOCUKLUĞUM….

Bu defa düştüğüm, yer değil;
HAYATTI KANATAN DİZLERİMİ…

BEN AĞLAMADIM…