Şu yağan yağmurun altında,
Rahmet isimli damlalarla
ıslanan biz olsaydık.
Sessiz yolların sesi,
Ve ısınmayan kalplerin
üşüyen bedenlerin
kibriti biz olsaydık.
Karanlık sokakların lambası,
Yalnız kalplerin ayışığı,
umut pınarı olsak çok mu?
Kaçan uykular yağmurun sesinden mi?
Yoksa!.. Senle bile sensiz olmaktan mı?..
Camdan baktığım yolda ümitle beklediğim,
Hasret yolcum, acaba kervan sürer mi?
İşte hayeller, acabalar
ve bitmek bilmeyen düşünceler…
Varolup yaşadıkça, onlarca;
beynimi kemirmeye devam edecek!
Hayallerde yaşamak
ve hayalleri yaşatmak dileğiyle.
Yağmurlar kadar berrak hayatlar,
bir gün gelip beni de bulur mu acaba?
Zübüde Erkul