Duygu Bahçemiz (UMUT KAPISI – Zübüde Erkul)


Dün bugün, yarın gelecek elbet birgün,

Bekliyorum yolunu kar bekler gibi.

Gökkuşağı halkaları gibi, her renk birbirine işli.

Yedi kat gök, yedi kat yer, yedi kat renk gibi.

Yedi ayrı tat da, yedi fraklı gün.

Elbek gelecek bir gün.

Yediyle başladı bizim maceramız.

Ömrü yedi gün mü ? bilinmez ama……

Sual sorulmaz duyguların pençesine.

Başlamıştır bir kere….

İster yedi ister yetmiş!…

Ne önemi var ki?

Önemli olan yaşadığın an.

Ve….yaşadıklarından aldığın lezzet değilmidir ?

Seni bende,Beni sende!….

İçinde sen ben olmadan, biz olabilmek,

Hani bir duygu vardır….Kalbindedir hep….

Yaşarsın ama söyleyemezsin.

Bir gün dile gelir kalbin,

Şakır bülbülün güle feryadı gibi..

İşte o an…

Başlamıştır gözler kalbin aynasını aramaya….

Arar hep arar, nerde ? nerelerde diye..

O aradıkça, sanki inadına göremez,

Kalbinin feryadını…

İnce bir sızıdır, acısını duyar ta en derinlerde…….

Dayanamaz, konuşamaz, dile gelmez isyanları.

Nasıl gelsin ki… en sevdiğinin canını yakamz ki,..

O onun kalbindedir..

Bülbülün feryadı, gülüdür, günüdür.

Her anı feryad, her anı isyan,

Her anı ağlayan gök gibidir.

Hiç bitmez sanır o anlar…

Susar, sustukça kangren olur duyguları.

Yaraya tuz basar gibi,

Yanar ciğeri, acır yüreği….

Allah’ım sen bana yardım et demekten başka sığınacak kapısı yoktur artık.

Umudun bittiği yerde, hayat yoktur artık.

Sonbahar gibi, solan yapraklar gibi,

Dökülür umutları her bir yaprak gibi..

Konuşamaz yazar, yazamaz susar,

Sustukça lal olur gider


Zübüde Erkul

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir