Duygu Bahçesi (GÖKYÜZÜNE BİR NEFES – Gürsel Çopur)

                                                        

kimse kalmadı..

kaknüs kuşu bile sesi ve heybesiyle

bir çırağan gölgesinde kayık batıyor

yakamoz alevinde esnek çizgiler kalemin cabası

toprak hiç aşınmamış gibi zamanın kadrajında

yolkesen kavşaklar çivi çakıyor sessizlik tabelasına

beli bükülmüş meltemler serinletmiyor terli bedeni

yılların suçu tartışılıyor karanlık bir gecede

ay ışığından mahrum bir konakta

gebe kalmış mahzun kirpikler

özlem arıyor hummalı gözlerde

devriliyor takvim yaprakları

kule enkazından sıyrılıp çıkan çığlıklar gibi

kimse kalmadı..

kundakta bırakılmış merhamet tomurcuklarıyla

patlıyor bahar şemsiyesi altında

bir yolcunun biyografisi anlatılıyor

zemherir kalkanı künde yemişken bir kuyu kenarında

ihtiyar diyet geç kalmış ölüme veriyor mektubu

posta kutusu da terkediyor kimliği

bir dervişin duasıyla uyandım bu sabah:

“Ya Rab! Bizi zamana küstürme!”

küsmedim rüyama meydan okuyanlara da

yılan ıslıkları bir nefese misafir oldular

gökyüzü avucuma düşen eşsiz kısmet…

Gürsel ÇOPUR

 


 

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir