Ölüm; gülümdür! [17 Nisan 2002 Çarşamba]

Bir insanın ölümü; bir kızıl goncanın içini açmasına, âlemi öpmesine benzer yaprak yaprak ve satır satır!..
Ve bir insanın ölümü;
Bir goncanın açması kadar, beklenendir!.. 

{*}

İnsan, tohumdur; her şey gibi!…
Tohum; ayağını aşağı, elini yukarı uzatıp çeker kendini…
Tohum, uzatıp elini tutar hayatı ama, hayatın “bir avuç boşluk” olduğunu düşünmeden!..
Hayat yoktur ki!..
Dünya da yoktur!..
Var olan; “hayal” edilen bir mekânda, “hayat” denilen süre içinde, kayda geçen işlerdir!..
…..
Ha, hayâl olan bu dünya; ha, hayaletleri masalların!.. 

{*}

Bir insanın ölümü;
Bir kızıl goncanın içini açmasına… Yapraklarının arasında ne varsa dökmesine benzer…
Kimi goncalar açıldığında; miss gibi yayılır kokusu,,, kimi güller, dillere destan olur… 

{*}

Beklenen, aslında budur.
Topraktan boşluğa saplanan bir küçük filiz, ne kadar tırmanırsa tırmansın; ya toprağa iner, veya toprağa yükselir!..
Toprak ne yüksekliğin irtifaı, ne alçaklığın ölçüsüdür…
Toprak, kapıdır;
Girdiğin ve çıkacağın!.. 

{*}

Bir insanın ölümü;
Bir goncanın gül olmasıdır!.. 

{*}

Bir tohumun kök salması… Bir kökün filiz vermesi… Filizin fidan olması… Ve bunun tomurcuklanması ne kadar normal geliyorsa görenlere… Kimse şaşırmıyorsa bir goncanın sapı ve yaprağı olmasına…
Niye şaşırılıyor;
İnsanın güle benzemesine?.. 

{*}

Yani, özü şudur bu lafın:
Bu “hayâl et”ler diyarındaki bir insanın ölümü; bir kızıl goncanın içini açmasına, âlemi öpmesine benzer… Yaprak yaprak, ve satır satır!
Ve bir insanın ölümü; bir goncanın açması kadar, beklenendir!.. 

{*}

Hayat yoktur ki… Dünya da yoktur!..
Var olan; “hayal” edilen bir mekânda, “hayat” denilen süre içinde, kayda geçen işlerdir!..
Bir insanın ölümü;
Bir goncanın gül olmasıdır!..

Stop
Muammer Erkul
17 Nisan 2002 Çarşamba