Duygu Bahçemiz (KUŞLAR ve ÇOCUKLAR – Hicran Seçkin)

Kuşlar ve çocuklar, birbirlerine ne de çok benziyorlar…
İkisi de cıvıl cıvıl…
İkisi de bugünü yaşıyor, yarından endişesiz.
İkisi de bulduğunu yiyor rızık tasası çekmeden.
Ve ‘yarın ne yerim’ derdine düşmeden, elini çekiyor artan rızkın üzerinden.
İkisi de tûl-i emelden uzak…

Kuşlar ve çocuklar…
İkisi de hoplaya zıplaya.
İkisi de kanatlı.
Birinin bedeni, diğerinin rûhu olsa da, neticede ikisi de uçuyor.

İkisi de zaman zaman haddini bilmez!
Tepemize çıkabiliyor, fakat yadırganmıyor.

"Çünkü o bir kuş…" demek kadar normal, "Çünkü o bir çocuk…" demek.
İkisi de rütbe gözetmez; ha devlet başkanının omzu, ha çöpçünün. Yeter ki içindeki kalp temiz olsun; ayırd ettiği tek fark o…

Kuşlar ve çocuklar…
İkisinin cıvıltısı da ruhları dinlendiriyor. Neş’esi oluyor kararmamış/katılaşmamış ruhların.
İkisi de saflığa, katışıksızlığa davet ediyor.
İkisi de ışıl ışıl bakıyor ışıklı gözleriyle.
İkisi de alabildiğine hür lüzumsuz bağlılıklardan…

Lüzumsuz bağlılıklarla bin türlü yere bağlanmış, ağır günah yüküyle yerinden doğrulamaz olmuş zavallı insan rûhu ne çok muhtaçtır onların hâlleriyle hâllenmeye…

Kuşlar ve çocuklar ne de çok hatırlatıyorlar biribirlerini…
Ve insan…
Ne de çok uzak onlara benzemekten!

Hicran Seçkin

 

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir