Nazlı ili ve pehlivan develeri

Sonraki gün Aydın’a gittik. Kadir Çelik bizi İncirliova’ya götürdü. Önce Deveciler Kahvesi’ne vardık ki duvarlarda halılar, deve resimleri… Hüseyin Güldal ile eski deve güreşi cazgırlarından Ali Akalın; bizim aradığımız adresin Aytekin Kaya ile Tayfun Bayır olduğunu söylüyor.

Aradığımız kuyumcu dükkânını buluyoruz. Bize bakıp “Heybeler omzunuzda ama deveciye benzemiyorsunuz” diyen ve önce çok işi olduğunu söyleyen Aytekin Bey, ikinci dakika kaldırıyor bizi. Buralarda “deve” denince akan sular duruyor. Arabaya atlayıp çiftliğe gidiyoruz… Hani eski romanlarda “kahramanın hayatının akışının değiştiği” anlar olur. Bu da işte öyle anlardan…  

Bir anne deve var o damda, iki tane de yavru; biri dişi, biri erkek… Yavrular henüz birer yaşında. Çok küçükler yani, ama bizimle göz göze bakışıyorlar… Cebimde şekerler vardı, onlardan yiyorlar, uzatırsan parmağını emiyorlar… Bukleli tüyleri, üstteki ayrık kocaman dudakları, hep gülümseyen yüzleri var bunların da. Kocaman kocaman kuzular düşünün veya uysal çocuklar düşünün. Ya da en iyisi, bir deve yavrusuyla oynamadan hiçbir şey düşünmeyin bu konuyla ilgili!..

 

 Devenin her şeyi, ama her şeyi bir kültürden geliyor. Bilmek, anlamak gerektiriyor, ama en çok ta sevmek… Sonraki çiftlikte beş deve daha var; biri dişi dördü erkek…