2004

Eskiden biri bir film ismi söyler, karşısındaki de başını sallardı… İşte o zaman onlar, sadece ikisi, (nadiren de bir kişi daha katılarak) yumulurdu bu “ballı” muhabbete… Çevrelerindekilerse bazen armut gibi sararır, bazen elma gibi yanak kızartır, bazen de üzüm sapı gibi boyun inceltirlerdi… Zaman neleri değiştirdi. Renk renk bu “gizemli” lafları, macuncu çubuğuna sarar gibi […]

Gündemleri işgal eden konu: Avrupa Birliği’nin kapısı. Batı ile aramızdaki bu kapının iki yanında odalar, ve odaların duvarlarında, okulların duvarlarında, otellerin duvarlarında, işyerlerinin duvarlarında, kahvelerin duvarlarında; plastik sanatlar… Eğer bu birlik teşekkül edecekse; bence bu konuda da bir "birlik" sağlanmalıydı… Yani plastik sanatlar konusunda da ya biz Avrupa’ya uysaydık, veya Avrupalılar bize uysaydı!.. {*} Aslında, […]

Temmuz 2000 tarihli gazetelerde şöyle bir haber vardı: İngiltere Başbakanı Tony Blair "Baba olmak, başbakanlıktan zormuş" dedi. Blair bu sözü, kör kütük sarhoş olup polisle tartışan 16 yaşındaki oğlu sebebiyle söylüyordu. ….. Bir kış ortası, iki genç kadın ilk çocuklarını doğuruyor. Saatlerce süren yorgunluktan sonra biri, sevinçle; "Zor kısmı bitti" diyor. On yaş büyük doktoru, […]

Kim bilir sizlerin de dinlediği nice hikayeler vardır, eskiye dair. Bazıları insanı şaşırtan; gülmeli mi, yoksa ağlamalı mı, diye… Bazıları "vah" dedirten, "vah vaah" dedirten. Bazılarıysa, o zamandan veya bu zamandan diğer zamana bakıldığında; iç çektirip "aaahh" dedirten hikayeler… Kim bilir nice hikayeler dinlemişsinizdir siz de; bazen tadı kalan damağınızda, bazen de genzinizde acısı… Hikayeler […]

On dört milyon öğrenci bir haftadır okula gidiyor. On dört milyon anne ile yine o kadar baba bir haftadır tatlı tatlı telaşlanıyor. 550 bin öğretmense harıl harıl ders anlatıyor… ….. Çocuklar okumayı öğreniyor… {*} Çocuklar okullara gidiyor da; Okumayı öğreniyor, değil mi?.. {*} Okul kelimesi; kendi içindeki "kul"dan mı geliyor, yoksa "oku"dan mı?.. Yani "esir" […]

Şimdi de duyuyorum; insanlar kendi çocuklarına benzer sözleri söylüyor… Küçükken beni de herkes "akıllı oğlum" diye severdi… Benim oğlum çok akıllı maşallah, derdi babaannem… Benim oğlum çok akıllıdır, derdi babam… Benim oğlum çok akıllıdır, öyle yapmaz, derdi annem… ….. Ben de inanırdım ki; Çok akıllıyım… {*} "Çok akıllı olduğun" ile ilgili herkesten ayrı ayrı övgüler […]

(…bir) Hep kendi dertlerimle boğuşuyorum. Unuttum sormayı; yoksa taşındın mı? {*} Ne vardı sanki, aradığım kişiye şu anda ulaşabilseydim… Aradığım kişiye şu anda ulaşabilseydim; Ne vardı… {*} Sen şimdi uykudasındır… Benimse uykum var, ve yoldayım… Sabah olacak. Gün ışırken şehre varacağız. Mesajımı hangi gün alırsın, feryadımı hangi vakit duyarsın, sözümü hangi zaman anlarsın, bilmem… Benim […]

Fatih’in yaptırdığı 208 camide ve imparatorluğun diğer bütün camilerinde dualar ediliyordu. Çünkü: "Sırrımı sakalımın tek teli öğrense, bütününü kökünden kazırdım" diyen Fatih Sultan Mehmed Hân; dünyanın üç kıt’asındaki bütün düşmanların "kendilerinin üstüne" bildiği bir sefere çıkıyordu!.. Donanma çoktan yelken açmış, Adalar Denizi(Ege)’nde ferman bekliyor, sanki yerlerin taşıyamadığı Osmanlı ordusu hareket emri için sabırsızlanıyordu… {*} Cihanın […]

Geçen gün anlattılar: Bir ailenin televizyonu arıza yapmış. Servise haber vermişler. Usta gelip televizyonun arka kapağını açmış, ki ne görsünler; bir yığın ekmek kırıntısı, bisküvi, çikolata gofret parçası… Manzara açık. Kim yapar böyle bir şeyi; evin dört yaşlarındaki kızından başka?.. {*} Benzeri durumlarda gösterilen tepkileri bilirsiniz. Daha tamircinin yanında; “Sen mi yaptın bunu?.. Neden böyle […]

Kırmızı toprağa saman karıştırılarak sıvanmış ambara doğru koştum. Çünkü dedem onun duvarına bitişik kümesin teliyle uğraşıyordu. Benimle acilen ilgilensin diye bacağına sürtündüm… Tam o sıra annemin sesi çınladı. Kırmızı kanatlı horoz ibiğini titrete titrete bakıp; “goot” dedi… Evin kıblesini boydan boya kaplayan hayat’a çıkmıştı annem. Tam göremedim ama sanırım elinde kilim, seccade, pösteki gibi şeyler […]

Kuyruğu kontrolsüz akrebe döndük!.. Tepemizdeki iğne atılıyor ensemize doğru, son anda kurtuluyoruz… Zamanını bekliyor sabırla. Punduna getirip yine saldırıyor şah damarımıza, gene kurtuluyoruz!.. Bu zehirli iğneden her “gene” kurtuluş, biraz daha sona yaklaştırıyor kuyruğun sahibini; Çünkü her yanına, çepeçevre ateş yakılmış!.. ….. Dönüyoruz kendi etrafımızda; nerede çıkış?.. Her an hücumda hançer… Biz, “son anda”larla hayattayız! […]

Hayatın yüzü; bazen bir dostun, bazen bir düşmanın… Bazen bir hasmın, bazen de bir sevgilinin yüzü gibi… ….. Hayatın yüzü; Gözü önünde olmalı insanın! {*} Dostum diyor ki bana: İyi bak hayatın yüzüne! Hayatın yüzü benim yüzüme benziyor; iyi bak benim yüzüme. Benimkinde hayatın yüzünü görmeye çalış… ….. İyi bak hayatın yüzüne. Önüne, arkana; sağına, […]

Dilimiz sarkmış ve ter içinde salona daldığımızı görenler derdi ki; “Bakın benim oğlum ne kadar uslu. Nasıl da paşa paşa oturuyor misafirlerin yanında!..” Eyvah!.. Şimdi bundan daha bağlayıcı bir laf ne olabilir? Ne azılır, ne kaçılır artık. Üstelik şimdi, açtığı iki gözüyle sana bakmaktadır herkes, gayrisamimi bir sırıtışla… Sense derin derin solumaktasın! {*} Diğerlerinden farklı […]

"Ben yazı yazayım mı"nın cevabının devamı… ……… Karikatür, resim, resimli roman yapıyorken bu işe meraklı o kadar çok kişi geliyordu ki yanımıza… Her gün önümüzde dosyalar olurdu; amatörlerin getirip bıraktığı. Hepsine bakmak mümkün bile olamazdı. Üç beş karalamasını bir sanat eseriymiş gibi önüme koyanlara; "Büyük emek harcamışsınız, tebrik ederim, derdim. Çok çalışırsanız başarabilirsiniz. Bu getirdiklerinizİN […]

Demek "Ben yazı yazayım mı?.." ………. Umut; ürkek bir sevgilidir… Bazen bir yolun sonunda, bazen bir engelin ardında, bazen bir bekleyişin biteceği anda kavuşmayı beklersin ona… Bazen de; şu an bende olduğunu hissettiğin gibi hissedersin birilerinin içinde onu… Bendedir, veya değildir… Senin için önemli olan; kolların her an açık beklemektir umudu… {*} Şu an bu […]

Genellikle bize anlamsız gelir; ama ninelerin çoğu yanlarında birkaç çocuk fotoğrafı taşır. Muhabbet başladığında hemen bunları çıkartır… Hatta otobüste, trende, vapurda yan yana oturdukları hiç tanımadıkları insanlara bile bu resimleri gösterip; kim olduklarından, neler yaptıklarından, nelerden hoşlandıklarından filan bahsederler. "Bu şeker kız veya afacan oğlan şimdi kaç yaşında" deseniz, şaşırabilirsiniz… Çünkü, konuşma başlarken peşin peşin […]

Çocuklukta alınan bilgiler, mermere kazınmış gibiymiş Yaşlılıkta alınanlar suya yazılmış gibi. Elbette şimdi daha çok okuyorum, daha çok tarıyorum ama zemin su olunca kayıp kayıp gidiyor. Ama dedemin dedikleri, ninemden gördüklerim "taş gibi" duruyor. Granite çekiç ne desin. Balyoza bile gülüyor. Vur, bir daha vur, tek kıymık kopmuyor. {*} Bilirsiniz bu köşeye en çok anamdan […]

(Not: Yazarken değil, okurken anlıyor insan; ne çok ihtiyacım varmış meğer, bu yazıyı okumaya…) Hayat "gerçekten" zor mu? Domates mi kırmızı?.. Hayat zor, diyenlere şaşmak lâzım… Çünkü "hayat zor"; eşittir deniz ıslak, taş sert, domates kırmızı, kar soğuk!.. Kar soğuk olmasa "kar" olmaz!.. Kar olmasa ne kartopu, ne kardan adam yapılmaz… Kar olmasa eğer, kar; […]

Korkudan sararmış bir yaprak indi önüme, göç eden sürüden düşen kaz tüyü gibi… Bu teleğin her telinde bir satır, her satırında; fark edilecek derin manalar vardı… ….. Çok üzülüyorum, diyordu… Sanki bende, artık hiçbir şey eskisi gibi değil… Sanki size yazmama bir şeyler engel oluyor… Sanki bitiyor bir şeyler… Sanki size yazarsam hata etmiş olacağım, […]

Yorgundum, ama sabırla çalışıyordum… Biri geliyor bakıyor, biri geçerken dudak büküyor, biri görmüyor, biri görmezden geliyordu… Görenler görmeyenlere söylüyor, sonra görmeyenler görmeye geliyor… Ya da görmüş olanlar tekrar görmemek için yolunu değiştiriyordu… Bazıları da çekiç seslerimi duyacak bir mesafeye oturup; bitmeyecek gibi uzamış olan bu "tek perdelik oyunumu" seyrediyordu!.. {*} Sonunda, biri dayanamadı… "Sen, dedi… […]