Misketlerimiz nerde, bilmiyorum!.. Hatta, defterlerimiz nerde?.. Ya kitaplarımız?..  {*} Evet, eskiden misketlerimiz vardı; Oyunlar oynardık, kendimizi kaptırarak saatlerce… Hepimiz toplanırdık ve yuvarlanıp giderdik sanki, içine renk akıtılmış o cam küreciklerle birlikte…  {*} Evet, eskiden defterlerimiz vardı; Duygularımızı yazardık, hatıralarımızı yazardık, hatta bize yazılanları yazardık kendi yazdıklarımızın aracığına, gizli gizli!.. Sayfalarını şöyle bir çeviriversek, gül bahçelerinin […]

Hiçbir anahtar, hiçbir hazinenin kapısını açmaz; Ele alınıp, doğru deliğin içinde çevrilmedikçe!.. ….. Tamam da, şimdi ben bu özeti çıkarmak için, yani bu kadarcık bilgi için bunca bedel ödemişsem; acaba ben mi kârlıyım, yoksa bunu ücretsiz alan sen mi?.. Elbette ben!.. Çünkü, bedelini ödeyerek aldığının kıymetini, “biliyor” insan… ….. Onun uğruna, bakımsız otel odalarında veya […]

(ÖZET: Korkudan titreyerek; "yapacağı iğnenin çok acıtıp acıtmayacağını" soran çocuğa bakarak; "Yaptık ya, dedi adam… Aşı, ağzında eriyen tatlı şekerin içindeydi!" Bu iğneci, gördüğü en güzel insandı, çocuğun!..) ….. Herkes yazıyordu zaten, ve de herkes yazmayı deneyecek bu "münbit" topraklarda!.. Bizim satırlarımızın ise bazı şiir sitelerinde, şiir denen öcülerle aynı kulvara sokulduğuna, yazılarımızın büyük çoğunluğununsa […]

BİRİSİ ekibiyle birlikte filler gibi koştukça, koridorlardaki çerçeveler bile zıngırdıyordu… Çocuklar korku içinde soruyor, ve biribirlerinden bunların "iğneci" olduklarını öğreniyorlardı. İğneciler "tutuuun" diye haykırdıkça, çocuklar "kaçııın" diye ötüşüyordu!.. ….. BİRİSİ oturmuştu koltuğuna,,, dimdik. Kaşının biri kalkıktı, ve kimsenin yüzüne bakmaya dahi tenezzül etmeden yardımcısına talimat verdi: "İletin çocuklara; her biri sırayla gelsinler, ve önceden açtıkları […]

Efendim, soruyorsunuz. "Şimdi hocam(!), siz ki İstanbul tutkunusunuz. Sizin İstanbul’u sevmenizdeki en önemli unsur nedir, ya da nelerdir" de diyorsunuz, mektubunuzun nihâyetinde… Lâkin… Sözümüzün bir ehemmiyeti olmalı ki; sual edildiğinde cevap verilsin!.. Sizler, tabii ki hatırlamazsınız,,, da biz genç iken, İstambôl’de bir tek motörlü vasıta dahî yoktu ki, satırlarınızda şehri "şehr" olmaktan çıkardığını imâ ettiğiniz […]

Bir hikâye aktaracağım bugün size. “Üzerinde güneş batmayan imparatorluk” denen “güneşsiz” İngiltere’nin, belli ki UZMANLIK ALANI olduğu “sömürü düzeni”ni öğretmek için okuttuğu “The Little Red Hen” isimli okuma kitabından alınmış. Şimdilerde İnternet üzerinde adreslerden adreslere dolaşıp duruyor bu hikâye… ………….. Zamanında, güzel bir çiftlikte, kendi yiyeceğini kendi bulan kırmızı ibikli küçük bir tavuk, mutluluk içinde […]

Kanallarda İzmir’i bir haftada iki kere sallayan deprem tartışılırken; uyuyamayacak kadar uykusuzum, ve bir de omuzlarım, boynum, sırtım ağrıyor. Rahatlarım diye sıcak suyun altına atıyorum kendimi. Ve, gündüzki ses yankılanıyor kulağımda: “Sizin gitmenize gerek yok, kendi gelir Murad-ı Maraşi hazretleri!..” Sularım damlarken kontrol ediyorum; deprem başlayınca nereden kaçarım ve nereyi kilitleyeyim de giremesin şu hazret!.. […]

İyi ki gitmişim İzmir’deki kitap fuarına. Orda sadece iki gün geçirdim ama bu şehrin insanları renkli iplik misali (geçti içimden) takıldı bana da; şimdi sanki bir iğne gibi hangi kumaşı dikmeye çalışsam, ardımda onların (da) rengi kalacak!.. İzmir’in genç kızları kitap okuyorlar. Eğer iyi yazılar yazarsanız, koşup geliyorlar da imzanızı almaya… (Şu an yüz kişi […]

Yoldan gelmişim, günlerdir yorgun ve uykusuzum, üstelik de geç yatmışım,,, ki sabahın köründe “zarrr” zil… Neredeyse, cesedimi yorganın altında bırakıp, sanki uçuşarak açtım kapıyı ki karşımda kapıcı… “Hayırdır, bu saatte?..” “Diyecektim ki… Şey yani, ben futboldan iyi anlarım da…”  {*} Siz hiç kapıcı öldürdünüz mü?. Ben de öldürmedim… Henüz!.. Suratına bakmaya çalışıyorum ama, gözümün birinin […]

Bir gün… Annelerimizi kaybettik… Ve, uzaklaşan son yağmur bulutunu seyreder gibi, bakakaldık arkalarından…  {*} Ağlayışlarımızı hatırladık sonra; nazlanışlarımızı, mızmızlanışlarımızı, ve onlara kızışlarımızı… Hatırladık, "bizi ağlattıklarını" sanışlarımızı!.. Gittiler; son yağmur bulutu gibi çekildiler göklerimizden, ve güneş vurunca yüzümüze, sevindik… Her ne kadar kalmış olsak da ham bir meyve gibi, güneş altında; "Olmaya" niyetlendik.  {*} Onların kucaklarına […]

Diyor ki mektubunda: "Dün bir sümbül aldım kendime, bahar hediyesi olarak… Ara sıra kendime minik hediyeler alıyorum böyle. İçimi rahatlatıyor, ruhumu gevşetiyor sanki bu ufacık mutluluklar…  {*} İnsanların neredeyse nefes almaya bile mecalinin kalmadığı şu günlerde; gülümsemek ve gülümsetmek adına bir şeyler yapmak lazım diye düşünüyorum. Gülümsemek adına; artık, uyanır uyanmaz ilk gördüğüm şey olan […]

Yıldızları kokladım, gelmediğin geceler …….. Sanki… Ve sanki koptu geceye bağlandığı ipinden, sabah. Çektii, çekti de kör saatler ardındaki şafağı; Tükenmedi karanlık!.. ….. Gün doğmadı… Söküldüğünden beri düğümü benden; umudunun!..  {*} Ben,,, yıldızları kokladım; gelmediğin geceler boyu!.. Halbuki, biliyordum; gece, sadece bir kara çarşaf gibiydi başımda, incecik… Biliyordum ki bin deliğinden de karanlığın, ümitti salan […]

Ben… Senin… Neyindim?.. Ben, neyindim senin; Unuttum!..  {*} Ilıcacık bir gündü,, ve terliyor gibi ıslanıyorduk, görünmeyen yağmurda… Soluk gibi sokuluyordu içimize, havayla karışmış su… Kaşlarında birikiyordu “yağmayan” yağmur… En güzeli; kirpik uçlarında parıltılar “top”lanıp, büyüyordu… Ve kırptıkça gözlerini birbirine karışıyor, ağırlaşıyor, asıldıkları tellerden kopup, kayıyorlardı ıslak teninde, yüzünün…  {*} Eğilmiştin… Burnunun üzerinden bir damla atlamıştı […]

Annelerinden, kızlarına doğru… Kızlarından, babalarına doğru… Babalarından, oğullarına doğru… Oğullarından, annelerine doğru… Hatta, bu mıknatısı dışından sarmalayan; torunlar ile büyükanne ve büyükbabalara “ılıkpembe” bir bakış açısı… (4) … … … İstikametleri bir olan insanların… Emecekleri mutluluklar, ve kendilerini emecek acılar aynı olan her insanın, biri birinin yüzüne dikkatle bakması lazım; aynaya bakar gibi. Çünkü karşısındaki […]

Annelerinden, kızlarına doğru… Kızlarından, babalarına doğru… Babalarından, oğullarına doğru… Oğullarından, annelerine doğru… Hatta, bu mıknatısı dışından sarmalayan; torunlar ile büyükanne ve büyükbabalara "ılıkpembe" bir bakış açısı. (1) … … … İnsan olmak, diğer mahluklardan farklı olmaktır… Bu fark ise; düşülen mutsuzlukları ve umutsuzlukları aşabilmek için, araştırma ve fikir üretme özelliğine sahip olmak, değil mi?..  {*} […]

Bahar yağmurları vücuda zindelik ve enerji kazandırıyor. Çünkü içinde kullanılabilir demir var. Kış boyunca en alt seviyeye indirdiği demir miktarını, vücudunuzun en doğal yoldan geri kazanabilmesi için ona yardımcı olun, ve yağmuru gördüğünüz an kendinizi hemen dışarı atıp, boool bol ıslanın!.. İçinde kullanılabilir demir bulunan yağmurlar başlarken, (yani bu hafta) etrafınıza biraz daha dikkatli, fark […]

Avlanan her can, ve umutları düşürülen her çocuğun; saçının her kılı için bin nefreti hak edenler varmış meğer ayak bastığımız dünyada… Bebek katillerinin ve kitap katillerinin, meğer sadece, tarihin karanlık ve küflü sayfalarından; "korkmamız için bize gösterilen öcüler" olmadığını hayretle fark ettiğimiz günler yaşıyoruz!.. Tek tesellimiz; zulmün kalıcı olamayacağı!.. ….. Zamanlar kesilmiş orta yerinden… Kitaplar […]

Bir ceylân vurulur otlarken, bir başına… Bir ceylân vurulur; Acır içi!..  {*} Acı, içinde büyürken kendinden fazla, bilemez yapacağını!.. Bir ceylân, vurulur; gözünden!.. Kurşun, gönlüne girer!..  {*} Haykırır,,, ve dizler,,, ve bir “yüreğe” dönüşüp çökerken, koyar başını bir çiçeğin dizine!..  {*} Bir ceylân vurulur; otlarken, bir başına. Acır içi… Acııır, içim!  {*} Ardından; Bir kum […]

Hayal kurmaya varsanız benimle, insanlar düşünün. Çok insanlar,, daha çok,,, daha, daha, daha da çok insanlar… Kendiniz, şöyle biraz yukarıdan seyrederek, o kadar çok insanlar düşünün ki; sanki bir kumsalı seyreder gibi olun!  {*} Yerden kum gibi çıkıyor, hızla büyüyor, gelişiyor insanlar; yan yana, omuz omuza, karman çorman, itiş kakış… Büyüyebilenler, bir süre sonra; üçünü […]