Stop Köşesi

Hiç, resim sergisi dolaştınız mı?.. Başı dolaşır insanın bazen, karşılaştığı ilginç eserler karşısında. Aklı dolanır; önce resmin ve sonra da kendi içinin yollarında!.. Bakınca görür insan; resmin de bir matematiği var!.. Yani toplamayı, çarpmayı, bölmeyi, çıkarmayı bilmeyen kişi biraz zor resim yapar… {*} Resim yapmak kolay iş değil; resmin kuralları var, fiziği var, kimyası var!.. […]

Bir insan, başka hangi zamanında; bebeklikten çocukluğa adım attığı zamankinden daha cesur olabilir? Eğer tutmasalar; bir kaplanın burun deliğine parmağını sokmaya kim cüret edebilir? Eğer mani olmasalar; bir gökdelenin tepesinde, kendi altından uçan martıları yakalamaya kim çalışabilir? Eğer tedbir almasalar; yüksek gerilim hattı telleriyle oynamaya kim yeltenebilir? İşte ben de, üstü kıpır kıpır ve mavi […]

Bir sabah… Çocuklar tarafından dahi bilinen sırla uyandım, hayatın orta yerine… Çocukların bile bildiği… Ve uyguladığı… {*} Çocuklar gibi; “bakmaya” başladım sonra… Çocuklar gibi; “gülümsemeye” başladım ardından… Sonra ne oldu, biliyor musunuz?.. İnsanlar da bana bakmaya başladı ve sizler de bana gülümsemeye başladınız!.. {*} Kime yetmez ki bugün, bu iki sır? {*} Doğarken, solukları da […]

O sabah heyecansız olanı yoktu sanırım aralarında. Elleri ayakları dolaşıyor, cümleleri karışıyor, yürekleri tıpırdıyordu okul yolunda… Çünkü son günüydü okulun; karneler dağıtılacaktı… Mahallelerden gelen cadde ve sokaklardan üçer beşer yürüyenlerle, okulun bahçesine toplanıyordu herkes… {*} Karne günü; tören günüydü de aynı zamanda ve ödül günüydü… Karne günü; ak koyunla kara koyunu ayıracaktı biri birinden… Kimisi […]

İlaç şe­ker­le kap­lı ol­ma­sa; ..onu kaç ki­şi yu­tar! ….. Şükür­ler ol­sun; yağ­mur mev­si­mi ço­cuk­la­rı­yız… Ka­vu­ran ateş ve ku­ru­tan ku­rak­lık biz­den ön­ce­de kal­mış! Öy­ley­se za­man fi­liz gör­mek is­ti­yor ar­tık ze­mi­nin üze­rin­de, fi­liz­ler gör­mek is­ti­yor… Han­gi fi­liz­ler?.. Yon­ca ile çı­nar bir­lik­te bur­nu­nu çı­ka­rı­yor top­rak­tan; ama bi­ri­nin öm­rü al­tı ay, di­ğe­ri­nin­ki al­tı yüz yıl!.. {*}{*}{*} İm­kân­lar ve ih­san­lar […]

Bir adam, bir şey­le­rin de­li­si ola­cak! Kal­bin­de­ki da­va­sı­nı; san­ki ci­ğe­ri­ne sap­lan­mış oku ka­nır­tıp kı­rar ve tem­re­ni­ni te­nin­de bı­ra­kır gi­bi için­de sak­la­ya­cak… Her adım­da ve her ne­fes­te du­ya­ca­ğı iş­te bu sı­zı­nın in­le­me­le­ri; ..onun des­ta­nı ola­cak! {*}{*}{*} Bir adam, bir şey­le­rin de­li­si ola­cak! Her de­li ve­lî ol­mu­yor ama, ve­lî­li­ğin yo­lu de­li­lik­ten ge­çi­yor; ken­di­ni fe­da­dan, ar­dı­na bak­ma­yıp is­ti­ka­me­te […]

Bütün gözleri üzerinde toplasa da; kendi kahverengi dolabında yapayalnız yaşayan, kocca bir salon saatinin duyguları içinde hissederim kendimi!.. {*} Peşinde insanlar yürüyen bir mayın eşeğinin attığı adımlardan daha tedirgin olurum; dilimden dökülen her sözde, kalemimin yazdığı her satırda. Belli etmem sadece… Eroin koklayan bir gümrük köpeği… Veya, enkaz altında beden arayan köpekler daha şanslıdır benden… […]

Kim, kimin gözünü siler bu dünyada; kim bilir!.. Gitmek nedir, ve kalmak hangisidir?.. Kalanlar mı teselli edilmelidir gidenin ardından, yoksa varan mı; geride bıraktıkları için?.. {*} İşte nehir; öyle veya böyle geçeceksin karşıya!.. Bu, bilinen… Bilinmeyen ise; zamanı! Yani, kudurmuş bir nehrin, ağaçları ve kayaları ve keskin buz parçalarını; çocuk oyuncakları gibi sürüklediği zamanda mı […]

A harfine basınca U, W’yi tuşladığında G gözüküyor ekranda; ve dokunduğu her harf başka bir harfe dönüşüyor! Sorunca da; “önündeki klavyenin Q olmasının fark etmediğini, çünkü hiç bakmadan F’e göre yazdığını, çünkü eskiden kursa gittiğini”, söylüyor! Bir köşe yazarı, kampanyadan bilgisayar alıyor. Sevkiyattan önce “klavyesinin F olmasını” istiyor. Ama “bütün bilgisayarlarda Q klavye olduğunu” söylüyorlar […]

Ne zaman bir sıkıntısı olsa… Ne zaman yorulsa, bunalsa, üzülse veya kendini yalnız hissetse… Ne zaman bir güzellik görse, sevinse, içi içine sığmaz olsa hep bir resim çıkartıyordu cebinden; ona bakıyor, onunla konuşuyordu… Zorluklar hiç umurunda değildi. Biliyordu ki; bütün dertler geçici… Biliyordu ki; kendisi de bu kışlanın ne ilk, ne de son askeri… Bulaşık […]

Şu an, Çamlıca Tepesindesin… Belki şimdiye kadar ayağının değdiği, ve üzerinde durabildiğin en yüksek noktadasın… Belki beni ne çok sevdiğini düşünüyorsun şimdi, belki de seni nasıl sevdiğimi… Rüzgâr; çözülmüş eşarplar gibi çekip aldıkça düşüncelerini başından, ve uçurdukça Marmara’nın üstüne doğru… Sen, Karadeniz’den esen karayelden siyah bir şal daha tutup sarmaya çalışıyorsun başına!.. Yazık ediyorsun; Önünde […]

Çok şaşıracaksınız!.. Görüp bildiğimiz her şeyi, kendi zamanımızda yaşayanlar dün yaptı sanıyoruz ya… Halbuki dedelerimiz de neler yapmışlar neler… Aşağıda, İstanbul’un tarihi, sosyal ve kültürel ilklerinden bazılarını bulacaksınız… Haydi bakalım; tarihin içine doğru, iyi yolculuklaar!.. {*} 15. ASIR: 1453 İstanbul fethedildi, Orta Çağ bitip Yeni Çağ başladı (29 Mayıs), Not: 29 Mayıs günü sevenlerine kutlu […]

Çocuklukta alınan bilgiler mermere kazınmış gibiymiş Yaşlılıkta alınanlar suya yazılmış gibi. Elbette şimdi daha çok okuyorum, daha çok tarıyorum ama zemin su olunca kayıp kayıp gidiyor. Ama dedemin dedikleri, ninemden gördüklerim “taş gibi” duruyor. Granite çekiç ne desin. Balyoza bile gülüyor. Vur, bir daha vur, tek kıymık kopmuyor. {*} Bilirsiniz bu köşeye en çok anamdan […]

Bunu yüz kere yazsak yeridir: Bir gün, sağına ve soluna doğru uzayan iki yolun başında duruyor olacaksın.. Tam karşındaki üçüncü yoldan biri gelecek… Yaklaşıp, önünde duracak. Soracak, veya “hangi tarafa gitmesi gerektiğini” öğrenmek için soran gözlerle bakacak… Sen yalnızca; -Şu yöne, diyeceksin… Ya da hiç konuşmadan, kitap tutan elinle işaret edeceksin!.. {*} Yönelecek mi gösterdiğin […]

Filmin özeti şöyle: İntihar ettiği için başı kesilen bir kadının nalbant kocası, köyün papazı kendisine; “Haçlı ordusuna katıl ki karını ve kendini affettir. Karın cehennemde başsız olarak ne yapacak” diye baskı yapınca, onu öldürüp; gelirsen baban olarak seni de Kudüs’e götürürüm, demiş olan bir baronun peşine takılmış… Oğlunu korumak için çarpışırken yaralanıp ölen babasının nişanları […]

Bursa kuşatma altındaydı.. Çadırın önünde duran at soluyordu… Telaşla yere atlayan süvari, az sonra huzurdaydı… -Pederiniz sizi emreder, dedi. Derhal gidelim!.. Bu, soğuk bir emre benziyordu. Sustu, soran bakışlarını habercinin gözlerine doğrulttu Orhan Gazi. -Onu diri bulabilecek miyim? -Allah isterse!.. {*} Orhan Gazi önde, diğerini ardında bırakarak adeta uçtu, ve babacığının yatağının başı ucuna konuverdi… […]

Osman Gazi Yenişehir’i merkez yapmış, burada ikamet ediyordu. Bir gün, Germiyan tarafından birisi; -Buranın pazar bâcını bana satın, dedi. -Bâc nedir? Diye sorunca Osman Gazi, adam da; -Pazara her kim yük getirirse ondan akçe alayım, dedi. -Bre adam! Diye gürledi, Osman Gazi… Bu pazara gelenlerin sana borcu mu var da onlardan akçe almak istersin?.. -Bu […]

Bir martının daha uzuyor gölgesi denizde… Bir güneş daha soğuyor, düşünce ufkunun en batısında… Bir baba daha tutunmaya çalışıyor kızının koluna, düşmemek için ve düşmesin diye!.. ….. Keçiboynuzu satan bir Rum çocuğu geçiyor, sürerek arabasını… {*} Yere sürünüyor ayaklar, sedyeleri iterken… Veya birilerine sürünüyor ayaklar, sedyelerin üstünde… Kimler karar veriyor insanların, kendilerinden başka; hangi kapıdan […]

Geçen hafta bugün size köpeğimden ve yine aynı yazıda, başka bir şehirde yaşayan arkadaşımdan bahsetmiştim. Bir haftadır eğer benimle olsaydınız, inanın hayret ederdiniz; bu yazıyla ilgili olarak kaç defa arandığıma… Sevindim de aslında diğer yandan; demek ki köşemiz okunuyormuş… {*} O yazıyı kaçıran varsa, hatırlatayım tekrar: Yavru bir köpeğim var, “Fıstık” adında… Kendisine yasak olan […]

Kir, pas ve yağdan mı; yoksa sadece, bunca yıldır üstünde tepinmiş olan zamandan mı böyle karardığını anlamadığım bir masa… Masanın ortasında; “demir, çivi, tel ve biraz da tahta” olarak hatırladığım “çok önemli” bir makine… Bu çok önemli makinenin başında; tepesi saçsız, kaşları çatık ve bilekleriyle dirseklerinin arasına, adı bile belli olmayan bir koyu renkte kolluklar […]