Duygu Bahçemiz

AN/KARAGÖZLÜM Yüz çevir gayriden, tek cismim düşün İstersin hep ismim an, kara gözlüm Diyorsun, ben olsam tek gerçek düşün Pervane misali yan, karagözlüm İstanbul kokulum, Ankara gözlüm… Öyle bir sevda ki en karasından Kurtulmak ne mümkün aşk yarasından Ben öldüm o kadar can arasından Sen verdin yeniden can, karagözlüm İstanbul kokulum, Ankara gözlüm… Her yeri […]

  Aradığın şey, bulduğun şeylerden hep daha zor ve daha geç girer hayatına. Aradığın şey uzaktır… Bazen imkansızdır… Çölde su ararsın bazen; evet bu imkansıza yakındır ama bazen de her gün karşısında olan, masanın üstünde baş köşeye oturttuğun kocaman kalemliğinde bir kalem ararsın mesela… Bütün kalemler görünür de sana, aradığın kalem bir türlü ortaya çıkmaz. Mecbur, […]

Bizim Oranın Kızları!.. Memlekete gittim mi ben her seferinde farklı duygularla dönerim evime. Çocukken fark etmediğim bazı şeyleri 15-16 yaşlarımda fark etmeye başladım ilk kez bizim oralara dair… İnsanların yaşamları üzerine düşünmeye başlamam bu zamanlara denk geliyor. Babaannemin yazın serin, kışın soğuk evinde o zamanlar çok olmasa da bekar kızlar vardı. Ve çoluk çocuğa karışmış […]

    Biz toplum olarak küçük bir kapta patlatılmış mısırlar gibiyiz. Bir mısır tanesi, kabı ne kadar büyük olursa o kadar geniş ve büyük patlar. Küçük ve dar bir kapta ise küçük ve dar olarak patlar. Yani olabileceğinden daha küçük. Aslında onun hedefi çok büyüktü… Yükseklerde gözü varken birden kendini yerde buldu. Tamamlanamadan, yarıda kalarak, […]

Ses etmeden gel. Usulca düşen her damlayla ürpersin tenin. İnen her melekle temizlensin yüreğin. Her sonbahar hatırla ölürcesine sevdiğini. Gözlerin ıslak mı yağmurum? Yüreğin ıslak mı? Yasak mı sevdaların; razıyken bi yudum vuslatına. Sardı mı yine dikenli teller. Güneş te açar belki birazdan gökkuşağı çıkar. Tükenmez umudum. Tükenmez yağmurlar. Dolu dolu olur gözlerim yağmur yüklü […]

SENİ OKUMAK (Türkiye Gazetesi Stop köşesi yazarı, kıymetli insan Muammer Erkul’a ithafen…) Seni okumak ekmek yemek, su içmek gibiydi kimisine… Ama illa ki ilaç gibiydin hep-isine!.. Kimi karnını doyuruyor, kimi susuzluğunu gideriyordu. Ama illa ki bi’yerlerinin ağrısına veya yarasına merhem yapıyordu seni; bir pınar misali evinin önünden aktığın heerkes… Ama yine gizledi bunu herkes! Mazereti […]

Yaşamaya dair ufacık bir istek arıyorum kalbimde… Soruyorum ‘Yaşamak istiyor musun?’ diye. Cevabı hep aynı oluyor. ’Neden yaşayayım ki?’… Sonra vicdanım geliyor yanıma. ’Yapma ’diyor… ’Vicdansızlık yapma!’… ’Bak etrafa… Gökyüzü, hava, toprak, su, börtü böcek senin için buradalar; sen yaşa diye.’, ‘Ve insanlar…’ diye ekliyor… İlk saydıkları hoşuma gidiyor da, ’İnsanlar’ kelimesini duyunca irkiliyorum birden… […]

Şehirler değişir… Zaman değişir… İnsan değişir… Duygular değişir… Geçen sefer bu şehre geldiğimde sırtıma yüklediği ağırlıktan yakınmıştım, mutsuzdum… Ayaklarım arşınlarken sokakları bir mıknatıs varmış gibi çekip beni yere sermek istiyordu sanki, büküyordu belimi…  Bu şehri sevmeme rağmen yüklediği ağır yükler ondan uzaklaşmama neden oluyordu. Kaçıyordum bu şehirden, başka şehirler sevmeye çalışıyordum başaramayacağımı bilerek… Bu sefer […]

  İstanbul havası bu ciğerlerime çektiğim… Sigaramın dumanıyla karışan ve dolan içime… Hani martıların yarıp simit yakaladığı, Devasa gemilerin ve minicik teknelerin karşısına korkarak çıktığı, Bir yandan titreten bir yandan ısındıran kalpleri… Şehrin her evine her taşına her insanına dokunmadan geçmeyen, Bir kere dokundu mu bir daha gitmeyen, İstanbul havası…   İstanbul dalgası bu… Hiçbir […]

Bıraktığın yolun sonundayım, ne bir adım ileri ne bir adım geri. Sorma beni belki de bir seher vakti en olmadık yerdeyim. Gitmek isterdim ağır adımlarımın altında ezilmeden ve bilmeden hangi yöne ve nereye gittiğimi, firarımın çığlıklarında kaybolurken. :))) Aslında bitmeyen sayfalar doldurmak ve saatlerce yazmak istiyorum ama kelimelerin çok canı yanmış, yeter artık deyip isyan […]

Hep derler ya yaza(n)rlar, yazmak bir tutkudur diye… Ve davam ederler ardından yazmanın güzelliklerini saymaya. “Beni hayata bağlayan şeydir yazmak” diyenler var mesela. “Beni ben yapan şeydir yazmak” diyenler… İnsanlarla paylaşmanın güzelliğinden bahsedenler… Bugün ilgilendiğim yer olumlu getiriler değil. Çünkü yazamıyorum… Aylar boyunca sonbaharın gelmesini bekledim. En sevdiğim, hiç gitmesin istediğim mevsim… Yaprakların renginden, havanın […]

Toprağın yağmuru beklediği gibi, çiçeklerin baharı beklediği gibi, kuşların sabahı beklediği gibi, ayçiçeğinin güneşi beklediği gibi, gecenin gündüzü beklediği gibi, Mecnunun Leyla’yı beklediği gibi beklemek… Sabırla, aşkla, umutla, acıyla, gözyaşıyla, çaresizlikle beklemek… Bekleyen ve beklenen… Aşık ve maşuk… Beklemek öyle bir hâl ki, çaresizlik dolu… Ne toprak istediği için yağar yağmur, ne çiçekler istediği için […]

Kader Doğan   Gidersin kim kal der ki sana gitmelerin çoğaldıgı bu hain sevdalarda. Herkesin bir bahanesi varken sende kendi günahlarının hafiflemesi uğruna sığınacak çok bahane bulursun kendi adına. Gidersin, hiçbir şey yaşanmamış kabul ederek, kendi düşlerindeki bir mezarlığa sahipsiz bir sevdayı gömerek, kimse tutuklamaz seni kimse yargılayamaz. Hiçbir sevdalı terkettiği için asılmadı bu dünyada. Suçlu […]

Yüreğinde tuttuğu orucun heyecanı ile iftara kalan dakikaları sayan bir delikanlı… Gün ışığı elini eteğini odadan çektikçe loşlaşıyor mekân. Delikanlı yumuyor gözlerini, ibadetinin son anlarını Allah’a yakararak geçiriyor; içinden. Belki göz kapaklarının ardında iki üç damla yaş huzursuzca kıpırdanıyor. Fakat içindeki fırtına dinmeyecek kadar büyük, derin… Halep’e dua ediyor. Kardeşlerine, ailesine, dostlarına dua ediyor. Ezansız […]

Ayak parmakları kadar çelimsiz tebessümler. Beceremiyorum. Çığlıkların gölgesinde serinliyor bedenim. Sessizliğin hararetine inat… Bırak ki yaşaya-bilemeyeyim. “Sus” de ki karanlık bir savurganlığa kurban gitsin yüreğim; tıpkı ilkokuldan beri hiç tanımadığımız üçüncü tekil şahısın çoğul ağlayışı gibi. Kaç kez affedebilir dünya beni, onca kez üzerine kuma diye getirdiğim âhiret yüzünden ve yaşam söyle! Kaç dakika durabilir […]

YANMADAN SÖNEN IŞIK   Varlığımı hissettim annemin bedeninde Yaşamaya başladım onun sıcak teninde. Ben annemin sevgili bir kızı olacağım, Onun ayı, güneşi, yıldızı olacağım!.. Onunla çarpan kalbim hep onu taşıyacak Kutsal anne sevgisi gönlümde yaşayacak… Bir gün rahatsızlandı, hastahaneye gitti Doktor müjde vererek annemi tebrik etti. Benim için çok güzel, çok anlamlı bir gündü Ama […]

doğduğum gün başladım aramaya kendimi… arıyor muyum kayboluyor muyum bilmiyorum … tam da böyle durmuşken esinti sıcak bir yaz günüyken vakit mekan neresi olursa olsun içimde benimle doğmuş benimle yaşayan bir "SEN" var … doğduğum gün başladım aramaya kendimi… yazmak için yaşamak gerekli demiştin yaşıyorum ama yazamıyorum belki de ölüyorum İskender UNLU  

  (Bizim için önemli olan… Bütün dostlarımıza ithafen…) Herkesin hikâyesi farklı renktedir. Canlı renkler olduğu gibi; arada pastel renkler olur, ara renkler olur. Bazen renkler solar; zamanla, grileşir ya da siyaha döner. Derken bembeyaz oluverir… Bazı renkler umudu yansıtır adeta değil mi? Bazı renkler sonbahardan kalmadır, bazıları kışı andırır, bazıları ilkbahara kokar… Her hayat, ilkbaharda; […]

Fetih 1453 Filmi  Salon dağılmıştı… “Ne tuhaf değil mi?” dedi ve ekledi; “sonunu bildiğin bir filmi izlemek…" Hakikaten gişe rekoruna vesile olan onca insan, beyaz perdede sonunu bildiği bir film seyretti/izledi. Hepsinin sonunu bildiği, fakat birçoğunun muhtevasından/içeriğinden haberi olmadığı, daha doğrusu hakkıyla haberi olmadığı filmi… Fatih Sultan Mehmed çok genç yaşta tahta çıktı, gece gündüz uyumadı, çok çalıştı, savaş […]

MECNUN’UN ÖZLEDİĞİ Nasıl başlasam sözüme bilmiyorum. Ne söylesem de rahatlasam, ne desem de anlatsam derdimi. Yorgunum abi. Hiç olmadığım kadar yorgunum. Kelimeler anlamsiz kalıyor. Umudun bittiği yerde umut arıyorum. Yine ilacımı sende buluyorum… Mecnun gibiyİm Leyla’mı bekliyorum. Sen o olmalısIn sen Fuzuli’nin anlatmaya çekindiği, Mecnun’un ôzlediği Leyla’nın bekledıgi bir Kays’sın. Bense bir köle, yerını bilmek […]