Duygu Bahçemiz

Kapısını kapatmıştı… Kapalı bir ortamın zerafet atmosferine tebdil olmasını bekleyecek liyâkati de kendinde bulamamış olacaktı ki, buruk bir pişmanlık duygusuna müptela oldu. Kimdi bu çaresiz? Anlamayacak halde buldu kendisini. Yaşamın kılcal damarlarında “detay insanı” olma düşünden vazgeçmeyi bir türlü başaramamıştı. Bu bir kayıp değildi aslında, acele karar vermenin kararsızlığında bocalayıp duruyor olması; insanlar arasında bu […]

Bir zaman gelir ürkersin yaşamaktan; Vazgeçersin… Nereye gittiğini bilmeden gidersin; Yolun sonuna geldiğini sanırsın, Ölümü beklersin… Karanlıktır her tarafın, Hiç bir şey göremezsin… Ama bak sevdiceğim; En parlak ışıklar, En karanlıkların ardında saklıdır… Ve en güzel yarınlar, En kötü olanların ardından gelir… Sen de bilirsin ki; Umut hep vardır… Yıldız Seçen

Dünya sevgiyle dönüyordu. Dünya sevgiyle dönüyordu da, ne olmuştu böyle birden? Dönemez olmuş, durmuştu sanki bir anda. Ve durduğu an gecede kalmıştı zaman da. Gecenin karanlığı aydınlığa dönemez olmuştu dünyanın bir yanında. Geceydi artık zaman, hep gece… Işığa âşık çocuklar çığlık çığlığa ağlaşıyordu. Anneler çaresiz gözlerle bakıyor, umutsuz sözlerle teselliye çalışıyordu. Çiftçi tarlasını ekemiyor, terzi […]

Bugünkü (yani 18 Eylül 2010 Cumartesi tarihli) Türkiye Gazetesi’nin M. Ali Demirbaş’ın hazırladığı Sohbet isimli köşesinde bir yazı vardı ki, tadı damağımda kaldı…  Yazının özeti nedir dense; "Sevgi, sevgi, sevgi…" derim sanırım. Eğitimde yapılan en büyük yanlışın ne olduğu…  Doğrusunun ise "ne" ve "nasıl" olması gerektiği öyle tatlı bir dille anlatılmış ki bu yazıda… "Aşk Mektebi" […]

Taş toplarım, yalınayak… Taş toplarım da, değmez ayaklarım soğuğa. Yorulmaktan ileri geçemem ya! Taş toplarım duruya hasret. Ceplerim ağırlaşır lakin dolmaz. Taşımaktan ileri geçemem ya! Taş toplarım durmaya hasret. Elime büyük gelir, düşer kimisi. Eğilmekten ileri geçemem ya! Taş toplarım düzene hasret. Süpürmek isterim gördüğüm kumları. Kalsın bari parlak olanları. Bölünmekten ileri geçemem ya! Taş […]

  Her sabah güneş gibi hanelere ulaşır Taze, doğru bilgiler dilden dile dolaşır Güzel ahlâk herkese bu şekilde bulaşır. Tam kırk yıldır ayakta doğruluk abidesi Daha nice yıllara, Türkiye Gazetesi… Hergün ayrı emekle, sevgiyle dokunursun Bir dost gibi beklenir, hasretle okunursun Karanlık, aç ruhlara ışık saçan bir nursun; Hakkı doğru anlatan, insanlık reçetesi Daha nice […]

Bir garip yolcu yürürüm İstanbul’da gurbetçiye bürünürüm   Garip şairim ben Issız şairim ben Minik şairdim ben Ya kimsin sen?   İstanbul’um sen misin bu gölgeyi yapan? İstanbul’um sen misin uçsuz yarlardan beni atan? Gemi midir, şurada batan? Mürettebat var mıdır içinde yatan?   Şehirdir  yaşanan Hayata anlamını veren İnsanıdır, İstanbul’u İstanbul eden Yağmurudur İstanbul’luya […]

Duymuyor kimse sessiz çığlıklarımı Bana mahzen olmuş kalbimdeki haykırışlarımı, sözlerimdeki haykırışlarımı duymuyor kimse Sükûnetle yazıyorum Sessiz çığlıklar atıyorum Bana mahzen olmuş kalbimde memadımı bekliyorum, Issız akşamlardaki sessizliliğin ezgisiyle bir küçük umut bekliyorum, Kimsesiz yüreğimde inliyorum Bilemiyorum sonunu Mahmur gözlerle gene yazıyorum Karanlık göğe bakıp yazıyorum Kimsesiz yüreğimdeki mahzenden bir ışık sızmasını bekliyorum, Sessiz çığlıklarla iniliyorum, […]

-Vayyy be abi, ne yazmışsın heee!.. -Aynen benim acılarımı yaşamış gibi, sanki beni anlatmışsın!.. -Helal olsun sana heee!.. -Ne biçim döktürmüşsün!.. Hocam, yine bizleri anlattın, sanki kendim yaşamışım gibi hissettim vs. bir yığın anlamsız cümleler kurarız. Sizin yazılarınızdan kendimize pay çıkarırız. Sanki siz insan değilsiniz, duygularınız yok ve bu yazılar öylesine yazılıyor gibi görmezden geliriz… […]

Bir yaprak düşermiş gecenin ayazına Mehtabın beyazına Kalmaz çürürmüş sabahına Dayanamazmış diğerlerinin nazına İşte benim o yaprak Koksa mis her yer toprak Bir dal kırılırsa, niceleri düşermiş istanbulun toprağına İstiklal’de tramvayın rayına Ezip geçermiş vatman ağlaya ağlaya Millet bağırırmış o yaprak için ağlaya bağıra O Yaprak benim Evvelden yere düşenim Geceden ay ışığında, yağmurun yakamozunda […]

Öncesi ve sonrası ve daha sonrası gönlümden hep sana doğru akmakmış. Seni tanıdığımda karanlıklar içinde oradan oraya savrulan bir adamdım, ya da kocaman bir çocuk. Bunu kendime itiraf edemiyordum… Karanlıkların aydınlığa döndüğü anlar seninle başladı. Gönlümün nuru, gözümün nuru, nefesimin nuru oldun. Her başlangıç bir ayrılık, her ayrılık seninle binlerce, milyonlarca, sayıların yetemeyeceği güzel başlangıçlardı. […]

Suç, kişilik buhranıdır! Suç,buhranın mahsülü! Suç,beraat etme ümidinin başlangıcı! Suç, af dilemeye bir adım… Suç, kendini sorgulama! Suç, sorumluluğu unutma! Suç, sevgi özlemi… Suç, şefkat eksikliği…. Suç, var olmanın ispatı! Suç yok olmanın kanıtı! Suç, hafızanın unutamadığı! Suç vicdanın unutturduğu! Suç, bir gülüş…. Suç, geceler boyu ağlayış! Suç, hayatın gerçeği! Suç, bir ahhh etme…. Bütün […]

Ve ben gidiyorum. Öylesine, yorgun ve güçsüz Alıp başımı gitmek isterken, benimle gelmesi gerekenleri’ de götürmek istiyorum. Olmuyor. Şimdi kalmak zamanı mıydı, yoksa destursuzca gitmek mi? Sorduğum suale cevap bulamıyorken arayışı içinde olduğum şeyi nereden bilecektim. Bilemiyorum. Ne aradığımı bilmeksizin yürürken ben bulunması imkânsıza ulaşamıyorum. Korkmuyorum kaybolmaktan. Korkarsam bir daha kendimi bulamam. Biliyorum. Yürüyorum. Yürüdüğüm […]

    Ne yeşerdin gönlümde ne de tamamen soldun Gönül defterimdeki satırlar ile doldun Sen hasret tespihinde bitmeyen boncuk oldun    Kapanmamış yarama hayâlin tuz banıyor    Umudum vurgun yedi sessiz sessiz kanıyor   Sabahını kaybetmiş öksüz kalmış gece de Gönlüm arasa bile çözülmez bilmece de Ucu kırık kalemden dökülen her hece de     Verdiğin […]

  Çok düştüm çocukken Sen vardın Öptün Üff yaptın sen Ağladım geçti…   Bugün senden düştüm anne! Sadece dizlerim değil kanayan Bugün Canım kanıyor anne!.. Ağladım ağladım, geçmedi… Ben senden düştüm! Çocukluğum benden düştü! . Metanetimden mi bilmem Yokluğundan mı?.. Sustum anne Sustum! Baktım ki Üff yapan yok Ağlasam da geçmiyor acım. Off! Görmezden geliyor […]

  Büyüdüm ben artık. Büyüdüm ve yürüdüğüm yollarda ezbere koşmayı unuttum. Bir çocuk çığlığında ağlamayı. Artık düştüğümde dizlerim aynı yerinden kanamadı. Acısını da ben çektim, kanadığında yine kendim sildim. Tozdu düştüğüm yer. Çakıl taşları, cam kırıkları vardı dizlerime batan, canımı yakan. Tutup ellerimden kaldıran olmadı. BİR BEN VARDIM, BİR DE KAYBETTİĞİM ÇOCUKLUĞUM…. Bu defa düştüğüm, […]

“Ah şu İngilizce ah. Hal hatır sorabilmenin ötesine geçemedim gitti. Yine yaz geldi, herhalde tam zamanı. Hemen yurt dışına kapağı atmalıyım. Para pul işlerini ne yapacağız? ‘Babacığım, bu iş anavatanında öğrenilir. Bak halen iki kelimeyi bir araya getiremiyorum. Yakında mezun olacağım, işsiz kalacağım’ dedik mi tamam. Hangi ülkeyi gitsem acaba? İngiltere’den sıkıldım artık. Amerika, Avusturalya, […]

Hani, özlem duyarsında, dokunamazsında, ama çok istersin, işte öyle… Hani, aslında ağlamalısındır, ama üzmemek için sevdiğini, akıtmazsın yaşlarını, birikir gözbebeklerinde ve yıldız olurlar, işte öyle… Hani, kahkahayla gülmek istersin de beceremezsin, ama büyüsün aşkı içinde ve içinde hüzün olmasın diye canlı bakarsın, parlar içleri, işte öyle… Hani, senin sanırsın da, ama bilirsin senin olmadığını ve […]

Bardaklar. Ne kadar da estetikleştiler. İnceldiler, şekilden şekile geçirildiler. Şeffaflıklarına, desenlerle set çektiler. İçlerindekini hemen iletiverdiler, tenleri yakmak adına. Belleri inceldi, daha bir ele gelmez oldular. Yere düşerken kırılmaya hazırlar artık çoktan. Sapasağlam kalmalarını beklemek, Yahut tamircilik oynamak, Beyhude. Eritecek sıcaklığa ulaşıp, bardakla bütünleşmekten başka yol var mı? Ki tutamasak da bizimle olsunlar, içlerini bize […]

“Bağlum dediğin yer gül diyarıdır… Ki oraya yalnız çağrılan gider”   Bir eski zamandır… Pek deli akar zap suyu Zikir böler, teheccüd böler, aşk böler Lacivert gecelerde uykuyu. Çağıltılara ritim tutar Rahvan at yürümesi Keklik sesi, kuş sesi… Ah bu deli ırmağın Hiç bitmez inlemesi… Kırmızı köprüden geçer gider Yeşil gözlü uzun boylu bir yiğit […]