2000

İyi ki yaptık bir şaka… İlk okuduğum kalın kitaplardan biriydi… Romandı ve kitap olarak yayınlanmadan önce Avrupa’nın (şu an hatırlamadığım) bir ülkesindeki bir günlük gazetede tefrika edilmişti. Romandan çok, giriş bölümünde uzun uzadıya anlatılanlar dikkatimi çekmişti. Orada, romanın gazetede günlük olarak yayınlandığı sırada vuku bulan hadiseler vardı. Hikaye okuyucu tarafından öyle kabul görmüş ve gerçek […]

Bıçağı ben sapladım(!) Adliye binasından içeri alınırlarken, basın mensuplarına bas bas bağırıyordu bizim çocuklar: “Doğruları yazsanızaaa!… Bayrağımızı yaktılaaar!.. Bayrağımıza hakaret ettiler! Yaşlı kadınları tekmelediler, genç kızların üstüne çullandılar!.. Onlarda da bıçak vardı… Niye bunları yazmıyorsunuz?..” {*} {*} {*} Ben iyi bir gazete okuyucusu değilim, çünkü midem çok çabuk bulanıyor(!) Ama gördüğüm kadarıyla Taksim Meydanı’nda sanki […]

Kraliçeden çok kralcı olmak! (Veya Bayrağa dair…) Bir zamanlar Göztepe’deki bir evin beşinci katının balkonundan aşağı “atamadığım”; “Biz ne biçim milletiz… Avrupa’da diğer çocuklar, bizim çocuklarımızla; Türkler popolarını bizim gibi kağıda silmiyor, Türkler kakalarını elleriyle yıkıyor, diye alay ediyorlar… Böylece Türk çocuklarının psikolojisi bozuluyor! Biz ne biçim bir milletiz, herşeyi ters ve yanlış yapıyoruz…” …gibi […]

Soru: (23 Şubat 2000 Çarsamba 16:59) ….. Söylediklerinin, dile getirdiklerinin hepsine katılıyorum.. Aslında bana gazetecilikten çok sevgiyi ve paylaşmayı öğrettiğinin farkındayım. Mülâkatımı haftaya Çarşamba’ya bütün arkadaşlarımın, dostlarımın, öğretmenimin huzurlarına sunacağım.. Seni yorduğumun farkındayım ama az kaldı.. Yani mülâkatı uzatıyoruz.. ….. Eğitimin, doğumun ve meslek hayatı içerisinde yaşadığın ilginç bir olay.. ….. Aslında bunları sormak pek […]

Soru: (20 Subat 2000 Pazar 14:36) Bir aşk ile yapıyorsun bu mesleği.. Paylaşım adına yapıyorsun… Azmi gördüm yazılarında, kalbimde hissettim yine o güzel duygularını.. Bu meseleğe başlayalı kaç sene oldu?.. Ve son olarak söylemek istediğin bir şey varsa söz senin.. Bana ve arkadaşlarıma.. Hatta öğretmenime.. Aslında gönlüm hep virgülden yana ama bu seferlik ödev son […]

Soru:İşte sana bu yüzden güzel adam diyorum.. Sevgileri, paylaşımları, birlikte yaşamayı öğretiyorsun.. Seni seçmemdeki en büyük sebep de bu güzel adam.. ….. Peki şunu sormak istiyorum.. Dünyada bu kadar meslek dalı varken niçin gazetecilik?.. Neden gazetecilik?.. Bana gazeteciliği anlatır mısın?.. ….. Öyle bir şey ki, insanoğlunun dakikası dakisasına uymuyor.. Bazen hüzünlü, bazen stresli, bazen ağlamaklı, […]

(Ayla Öztopal / 17 Şubat 2000 Perşembe 09:51) Sizden bir ricam var… Sevgili Muammer abiciğim; umarım her şey yolundadır. Keyfiniz, işleriniz… Sizden bir ricam olacak.. Biliyorsunuz öğrenciyim.. Ve bir ödev hazırlamam gerekiyor. Konusu: “İleride olmak istediğiniz ya da arzu ettiğiniz bir meslek dalıyla ilgili, bu mesleğe sahip olmuş biriyle karşılıklı sohbet edecek ve bir mülakat […]

Taşçının hikayesi… O, yoksul bir taşçıydı. Her gün kayaları parçalıyordu. İşi böylesine ağır olduğu halde çok az aylık alıyordu. Bu yüzden hayatından hiç memnun değildi. “Ben başkalarından daha çok çalışıyorum! Diye düşünüyordu. Benim işim onlarınkinden ağır ve ben onlardan daha az kazanıyorum. Zengin olmak istiyorum. Biraz dinlenirim ve güzel elbiselerim olur…” O an nasıl olduysa […]

Sevginin 100 lisanı Dünyanın her yerinde insanlar seviyor galiba; Ve de bir şekilde sevgilerini ifade ediyorlar… Harfler yanyana diziliyor ve o “büyülü” kelimeyi oluşturuyor!.. Harflerin veya kelimelerin mi ne dediği mühim, yoksa gözlerin ve gönüllerin mi sizce?.. Galiba önemli olan; kalpten gelenin dilden de gelmesi… Üzerinde oturduğun sürece toprağın altında yatan altın madeni bir zenginlik […]

Çeşit çeşit ölmek! Attila: Ordularıyla, 450 senesine kadar Moğolistan’dan Rus İmparatorluğu’nun sınırlarına kadar Asya’nın tamamını zapteden… O dönem Hıristiyan Avrupasının tek kalesi Galya (Fransa)’ya bile giren… Zulmü ve kan akıtıcılığı yüzünden kendisine “Allah’ın gadabı” (öfke, gazap) denilen, vahşi Hun’ların reisi Attila, 453’te genç bir kızla evlenmiş, ve gerdek gecesi burun kanamasından ölmüştü… Attila, savaş meydanlarındaki […]

Veda mektubu Sizden hiç ayrılmak istememiştim. Hiç de ayrılmak istemezdim… Ama hayat işte. Ne zaman ne olacağı belli olmuyor… Son defa, sizlere bir “veda yazısı” yazmama izi verdikleri için de bu gazetenin yöneticilerini minnetle anacağım. {*} {*} {*} Üzgün müyüm, bilmiyorum! Siz üzgün müsünüz? Onu da sizler bileceksiniz. Bu bir veda mektubunun başlangıcı; hem de […]

Cevabı belli sorular Dedemin, gözlerine takılır kalırdım en çok… İki sebebi vardı bunun. İlki; sağ gözünün alt kapağının şekli bozuktu. Bunu yapan da “şarbon” dedikleri bir şeydi… İkincisiyse; bakışlarında tüten buram buram sevgiydi. {*} {*} {*} Dedemin, gözlerine takılır kalırdım en çok… Gözbebeklerinde sanki hep çığlık çığlığa bir heyecan vardı. Hep karları eritebilecek bir sıcaklık, […]

Sen bir vakti kaçırdın O gün, bir kuş gibi uçmaktı sana niyetim. Tutulmaktı gözlerine; ökseotuna tutulurcasına!.. Ve belki teslim olmaktı avuçlarının parmaklığına. ….. Sen, o gün bir vakti kaçırdın… {*} {*} {*} O gün ben, ilk defa yuvasından uçacak bir kuş kadar heyecanlıydım… O gün ben; tüyleri pırıl pırıl, gözleri ışıl ışıl ve yüreği kıpır […]

İki senaryo Sunuş : İki aydır köşemizi tanıyıp, iki e-mail gönderip veya bir mektup yazıp; sonra da her nasılsa bulduğu telefonumla beni hesaba çekmeye çalışanlardan değildi o… O, ayakları yere sağlam basan mantığı, kendisini dosdoğru gideceği yere götüren kararlılığı, inancı, sabrı ve iyiniyetiyle güzel bir örnek… Ondan; “vazgeçmemeyi” öğrenebilirsek ne mutlu bize. Ve kendi kafamızın […]

Benim okuyucum kimdir? Benim okuyucum; görünen organlarının haricinde, kendi mevcudiyetini bir kalp ve bir yürekle süslemiş kişidir en başta… Benim okuyucum “dünleri sadece bir tecrübe” bilip, bugün “yarınlarımız için” yürüyen kişidir. {*} {*} {*} Benim okuyucum kendisini de beni de “ben” bilmeyip, hepimizi birden “BİZ” bilen kişidir… Ama bunun yanında “biz”i var kılacak unsurun da, […]

Türkiye’nin ilk fast food’u; Simit Varlıklısından yoksuluna, patronundan işçisine, öğrencisinden öğretmenine velhasıl yediden yetmişe tüm Türkiye’nin vazgeçemedikleri ata yadigarı bir tattır simit. Simit aynı zamanda Türkiye’nin ilk fast-food’udur. {*} {*} {*} Eski zamanlarda, genelde Safranbolu ve Kastamonuluların mesleği olan simitçiliğin kendisine özgü kuralları da varmış. Bilhassa İstanbul’da Galata, Kumkapı, Samatya ve Beylerbeyi’ndeki fırınlar imal ettikleri […]

Yumurta (Aklıma geldiğinde bile ter basıyordu ki beni, karşısına çıkıp onu sevdiğimi nasıl söyleyebileyim… Bunları yazarken bile kulaklarımın kızardığını hissedebiliyorum!) Ama böyle de olmuyor ki… Dedektif filmlerindeki sahneler geliyor hep aklıma, onu gözden kaybetmeyeceğim en uzak mesafelerden takip ederken. Artık biliyorum onun duraktan kendi sokağına kaç dakikada geldiğini. Sokağın başından oturduğu eve kadar kaç adım […]

Tohum Ben bir tohumdum; şefkatli bir avuçta… Ve belki aynı avuçta kalmaktı muradım. O beni alıp götürdü ve toprağa bıraktı. Yalnız başıma… Ben istemiyordum belki ondan ayrılmak; yapayalnız ve kuru toprağın karanlığında gömülü kalmak… Bahçenin tavukları istemiyordu benim, onların bulamayacakları bir yere sokulmuş olmamı… Ve ağaçlardaki kuşlar da istemiyordu bunu. {*} {*} {*} Ben; şefkatli […]

Değişen; bir kişi! Peki, kabul… Şimdi seni, yani anlatmanı istemediğim problemlerini dinlemeye başlasam… Ve sen de bunları bana saatlerce, günlerce ve aylarca anlatsan; “sana ne faydası” olacak ve “bana ne faydası” olacak?.. ….. Evet, dediğin gibi “hiç!” O zaman neden içinden çıkılmaz olumsuzluklarla zamanımızı geçirelim ki; bunca konuşulacak şey varken?.. Bunları günlerce konuşmak yerine, bir […]

Gül bahçesi pâre pâre kor açmış Menzilim karanlık, insiz ve cinsiz; Jiletli yollarda kanlı izlerim! ….. Yolumun ilersi yol bile değil. Yol; bir olgu, yol; geçilmiş ve geçilecek yer… Yol; açılmış, temizlenmiş, geçilmeye izin vermiş mahaller… Yollar seni hedefe, menzile ve mekâna götürecek çizgiler. Ve ben!.. Sıradışı, gidilmemiş bir yolun yalınayak yolcusu… Ve ben; yüzü […]