2011

Yemek yemeyi biliyor muyuz gerçekten? Kocaman bir servis tabağı düşünün ki ortasında biri kar gibi beyaz, biri sebzeli pirinç ve diğeri de acılı bulgurdan üç pilav tepesi… Kenarda patates kızartmaları ile domates dilimleri. Tabağın diğer yanında fırınlanıp sosa bulanmış bütün bir patates ile yanında havuç ve bezelyeler… Önünüzde bir kepçe barbunya yemeği; kırmızı, siyah, beyaz […]

Picasso demiş ki: “Bütün çocuklar artist doğar, biz onları eğitir, başarısız yaparız!” Onun kastı belki işin artistik/sanat tarafıydı ama durum her alanda aynı. Bütün bebekler öğrenmeye hazır doğuyor, bütün çocuklar yiyip içmekten çok öğrenmeye aç. Bir ekmek kabuğunu akşama kadar kemirip durur çocuk ama bir şeyleri merak etmeden, incelemeden, karıştırmadan asla duramaz! Bize de ne […]

  Onun bize hissettiği, kelimenin tam karşılığıyla aşk’tır. Başka ifade bulamıyorum… Hangi vakitte gelsek hemen anlar, hasret gidermeye çalışır, dünyası biz oluruz… Bahçe kapısı altında tüyler gördüm. Anladım ki; ardında biz varız diye, Brön demir kapıya kendini dayamış!.. Sevinçle içeri daldı. Şimdi onun bütün çabası; ellerini üzerime koyup ayakta durmak, yüzüme bakmak… Zaten görmeseydim de, […]

Cetvel nedir, diye sormuştum ya bir önceki yazımda… Elbette cetvelin ne olduğunu bilmeyen yoktur. Fakat ne kadar lazım olduğunu; ancak arayıp bulamadığında fark edebilirsin, onu kaybettiğinde!.. Mimarların, inşaat ustalarının, marangozların, terzilerin eli altında hadi olmasın bakalım ölçü aletleri veya bakkalların, manavların hadi olmasın bakalım tartıları, işler ne çok karışır… {*}{*}{*} Ölçülü yaşamış ve hatta bir […]

Cetvel nedir bilmeyen var mı? Elbette yoktur… O zaman Mehmet abiyi anlatmak zor olmayacak! Onun hayatı her çeşit problemimize cevaplar vermekle geçti. Hiçbir soru karşısında asla kıvırmaz, menfaat gözetmez ve doğru olan neyse onu küt diye yüzümüze söylerdi… Alışmak biraz zordu, ama ondan vazgeçmek (en azından benim için) imkânsızdı! {*}{*}{*} O beni, memleketin bir araya […]

Armutlu burnundasın veya İskenderun Körfezinde yahut Van’daki çay bahçesinde… Ya da Kordon Boyunda oturmuşsun. Dirseklerin masada. Avuçlarının arasındaki çay bardağı, soğumaya; veya yârinin eli, ısınmaya başlamış… Martıları bile unutmuşsun… Gözlerin dalgııın, sanki denizin yüzüne yaklaşmış olan o turuncu portakaldan; acaba duman çıkacak mı, gibi bir meraklı haldesin!.. Saat kaç?.. Hatta kaçı kaç geçiyor veya kaça […]

Şehrinizin sokaklarında bazen “yabancı” arabalar görürsünüz. “Şuradan gelmiş, nasıl acemi” gibi yorumlarla o yolcu hakkında konular açarsınız… Aslında aynı model ve renkte başka arabalar, trafiği karıştıran nice “yerli” sürücüler de vardır fakat “o buralı değil”dir. Yani: Yabancı, yabancıdır!.. Peki diğer arabanın buraya ait olmadığını nereden bilir insanlar?.. Elbette plakasından! Her vasıtanın plakaları vardır. Herkes bunlara […]

Beyaz kıyafetler giymiş olan komutan; ordusundaki her askerinin gözbebeklerini görmeye çalışır gibi, beyaz atının üstünde dikildi. “Geri dönmek isteyenler şimdi dönsün gücenmem, dedi… Fakat kalanlara dönüş yok!.. Ben, işte kefenimi giydim. Şehit olursam beni buraya gömeceksiniz!.. Bu engeli geçemezsek hepimiz burada kalacağız. Fakat kazanırsak, güneşin battığı denizlere kadar bu topraklar bizim olacak!..” Kimse yerinden kıpırdamadı. […]

Tanıdınız mı bu başlığı? Olsun. İşte yine nisan geldi, gene yağmurlar yağıyor ve tekrar hatırlayıp, hatırlatmak lazım. Çünkü bereketli nisan yağmurları, vücuda zindelik ve enerji kazandırıyor. Çünkü içinde “kullanılabilir demir” var. Kış boyunca en alt seviyeye inen vücudun demir miktarını en doğal yoldan geri kazanabilirsiniz: Yağmur gördüğünüzde dışarı çıkıp bol bol ıslanın!.. Nisan yağmurları başlarken […]

Bazen ne kadar yorgun oluyoruz, değil mi? Bütün hayat şartları; insanlar, iş, alacaklar, borçlar, hava, trafik, haberler, diziler, yakınlar ve daha çok şey… Sanki sırtımızda bir kambur, onun üstünde havut, onun da üstünde yükler. Çökmek için “kıhh” denmesini bekleyen develerden bile yorgunuz bazen! İyi de, yatmakla nereye ulaşılır? Hiç!.. Öyleyse, varmak için yeni bir kan, […]

Nisan’ın 22’si benim için çok anlama gelir. Annemin vefat günüdür, Gazetemizin kuruluş günüdür… Fakat bugün sadece “Tuğra Günü”nden bahsedeceğiz… Daha önce “Şehzadenin tuğraları” ve “Dağdan geçen gemiler” ismiyle de bu konuyu hikâye etmiştik ki www.turkiyegazetesi.com veya www.muammererkul.com adreslerinden okunabilir. Özeti şuydu: Defterinin başındaki oğulcuğunu izleyen Hümâ Hatun: “Bunlar nasıl tuğralar yavrum, direksiz kadırgalara benziyorlar!” Deyince […]

Önünüze gelen projelere heveslendiğiniz halde, sonra vazgeçtiğiniz oldu mu?.. Birilerini takdir etseniz de onların bulunduğu yere asla gelemeyeceğinize inandığınız oldu mu? Acaba şimdiye kadar kaç çağrıya kulak kapatıp, kaç hedeften geri döndüğünüzü hatırlıyor musunuz? {*}{*}{*} Bu köşede on beş sene önce çıkmış yazılarımdan birinin ismi “Öğrenilmiş Acizlik” idi ve kısaca şu deneyi anlatıyordu: Ortasından dikey […]

Takip edenler bilir, yukarıda adresi görülen sitemizde de ara sıra yazışırız ama gazetemizdeki okuyucularımızdan bazısı bunları göremiyor. Ve bazen, sıradan bir mesaj, gönüller dolusu sevgiyi, iyiliği, duayı açığa çıkarıyor. “Okuldayım ve internete giriş iznim bitmek üzere son 1 dakika 🙂 Sizi seviyorum üstadım! Ve bütün sevgi ailesini… Sevgiler kere sevgiler!” Bu samimi cümlenin cevabı aşağıda, […]

22 Nisan “Tuğra Günü”dür! (2) Yaklaşık on beş sene önce henüz bir çocukken, kırmızı kaplı defterine çizdiği hayali gerçekleştirmenin zamanıydı şimdi. Küffar denize zincir çekmişse Mehmet Hân da gemilerine dağı aşırtırdı!.. Annesi “İmzaların neden çektiriye benziyor?” Diye sorunca cevap vermemişti genç şehzade. Fakat önce imzasını gemilere, sonra da gemilerini; “Mehmed bin Murad han muzaffer daima” […]

Tuğra Günü; 22 Nisan’dır! Resimler çizilmiş, notlar yazılmış deftere bakıyordu Hüma Hatun. Sanki oğulcuğunun gizli hayalleri vardı kırmızı ciltli bu defterin sayfalarında. Bir yere gelince durdu. Burası defalarca çekilmiş imza[tuğra]larla doluydu. Onun, acemi imzalarıyla yeri göğü kaplamaya çalıştığını düşünüp gülümsedi. -Bunlar nasıl tuğralar [padişah imzaları] böyle yavrum, dedi annesi… Sanki direkleri olmayan çektirilere [kadırga] benziyorlar!.. […]