Muammer Erkul Web Sitesi

Hadi gelin bugün birilerini sinir edelim! Para kazanmanın ilk adımı olarak, isimlerinin başına “kadın” kelimesini ekleyenleri mesela… Ben bunu hiç anlamam işte; onca kadın derneği var ama acaba kaç tanesi yüzde yüz kadınların elinde?.. Merak ediyorum; “kadın” ismini kullanan bazı uyanık adamlar “cukka”yı mı götürüyorlar acaba?.. DDKTKÖD (yani Dereye Düşen Kadınlara Timsahlardan Kurtulmayı Öğretme Derneği). […]

Anlamakta zorlandığımız çok kanunlarımız olmuş… Mintan yelek, potur çarık biri daha koşarak, ilçe sınırında bekleşen köylülerinin yanına varıyor. Başındaki kasketi çıkarıp bir diğerine veriyor. Kasketi giyen zavallı da aceleyle çarşıya koşarken, arkadakiler “oyalanmamasını” tembih ediyorlar! Biri ocaktan ucu korlu çırpıyı alıyor, diğeri lambanın şişesine eğiliyor. Biri ise cuvara’sını yakmak için cebinden çakmak çıkarınca “cenderme” dikiliyor […]

Torunları olmakla şereflendiğimiz dedelerimiz, insanlar tarafından bilinip övülmeyi umursamadıklarından; bazı güzel işlerinin kaydını bile tutmamışlar… Hatta öyle işler ki bunlar (böyle bir şeyin mümkün olabileceğini bile) şimdilerde pek çoğumuzun kafası almıyor! {*}{*}{*} Sadaka taşı, malum; içi görünmeyecek kadar yüksek, tenha bir yerde dikili duran, tepesi çukur, genellikle yuvarlak sütunların ismidir. Ve cemiyet içindeki yardımlaşmanın göstergesidir. […]

Cam Fabrikası grevdeyken 2, 3 aylıktı ve onu lojmanların kapısındaki gözcüler besliyordu. Grevciler gidince kedi kaldı. Çünkü bizim apartman, nöbet beklenen kapının hemen karşısındaydı… Böylece Minnoş büyüdü, önce anne sonra anneanne ve sonra mahallenin büyük büyük büyük ninesi oldu! Kendi adıyla anılan ve kendi gibi uzun yaşan ilk kızlarından biri, 12 yıl sonra aynı evde […]

Kedi sevgisi doğuştan gelir… Harmantepe’deki kedilerin bile isimlerini hatırlarım: İsmiyle müsemma Duman; tevellüdü kesin benden daha eski Dede ve o sıralar benim gibi bir yavru olan, siyah beyaz yamalı Boncuk. Ki eliyle kapıyı bastırarak Dede’yi içeri sokmazdı; bir yaşlı erkek için ne acı durum!.. Aynı bahçedeki ilk görevim: “Sakın civcivleri kaptırma!” tembihi üstüne bir asker […]

Bazı sözler, ok gibidir; saplanır, içinde kalır! Koşarsın acısıyla. Fakat asıl, oku yedikten sonra yol alırsın! Okun temreni tenindedir. Her adımda acı verir ve senden kopmaz. Çeksen, canın çekilir! Artık senin parçan olan, yani bir nevi “sen” olan ok’tur sürücün, farkında bile olmazsın! {*}{*}{*} Bazı sözler, ok gibidir; saplanır, içinde kalır! Nerdesindir o an; belki […]

Bay­ram­lar bu­ra­da mî­rim, bay­ram ço­cuk­la­rı ne­re­de! (-Bay­ram­lar da­ha sık mı ge­li­yor ne? Ge­zin­mek­ten diz­le­rim ağ­rı­dı. İki bay­ram ara­sı ba­ca­ğı­mı uza­ta­cak va­kit bi­le ol­mu­yor! -Ya, hak­lı­sın. Bay­ram­laş­mak için aya­ğa kalk­mak­tan be­nim de be­lim tut­mu­yor!..) Es­ki bay­ram­la­rı mı, yok­sa es­ki bay­ram­lar­da­ki “biz”i mi arı­yo­ruz bu söz­le? {*}{*}{*} Her­kes al­dı­ğı­nı ha­tır­lar, onun se­vin­ci­ni. Bir pan­to­lo­nu na­sıl kir­let­ti­ği­ni, es­kit­ti­ği­ni […]

Kur­ban’da bir şey­ler du­ya­cak­san; ..kur­ban­lık­la­rın ba­kış­la­rı­nı din­le! ….. “Kur­ban ne­dir” so­ru­su­nun ce­va­bı; “tes­li­mi­yet”tir! Kur­ban de­mek; ke­si­le­cek hay­van de­ğil­dir, et de­ğil, bı­çak de­ğil­dir… Doy­mak, do­yur­mak, fa­kir­le­re et gös­ter­mek de­ğil­dir… Ke­se­me­yen­ler­den fark­lı ol­du­ğu­nu his­set­mek, ki­bir, tat­min de­ğil­dir… Kur­ban, de­mek; baş­ka bir şey­ler de­mek de­ğil­dir ni­ha­ye­tin­de… Kur­ban; tes­li­mi­yet­tir! {*}{*}{*}{*} İb­ra­him aley­his­se­lam, oğ­lu Haz­ret-i İs­ma­il’i ada­dı­ğı için de­ğil kes­ti­ği­miz […]

Bayram yaklaşınca sürüler görülür olmuştu. Kurbanlık seçmek isteyenlerse mezarlık yanındaki düzlükte çobanlarla konuşup mal sahipleriyle el sıkışıyordu. Koyunlar ürkmesin diye arabasından uzakta indi adam. Üç beş müşteriyle birkaç çocuk vardı sürünün başında. Boynuzlarından tutulmuş koçlar hakkında konuşuyorlardı. Başka bir koçu çeken çobana selam verdi adam: -Hangileri kurbanlık? Biraz dolaşacağım aralarında… -Dolaş ağabey. Kurbanlıklar işaretlidir; bak, […]

Evi­min­ki­ni ha­tır­la­ya­mam fa­kat İh­lâs Vak­fı’nın nu­ma­ra­sı­nı (0212 513 99 00) bi­li­rim; ga­ze­te es­ki­den bu­nu kul­la­nı­yor­du. Cep te­le­fon­la­rı ha­fı­za­la­rı­mı­zı esir et­ti, def­ter­cik­le­ri­mi­zi çö­pe at­tık, bil­di­ği­miz bü­tün te­le­fon­la­rı unut­tuk. Ama ben bu nu­ma­ra­yı unu­ta­ma­dım: 513 99 00… De­mek ki bu­gün yaz­mam için­miş! Pe­ki nu­ma­ra­sı­nı unut­ma­dı­ğım bu İh­las Vak­fı ve öğ­ren­ci yurt­la­rı önem­li mi­dir?.. Hem de tah­min ede­me­ye­ce­ği­niz […]

Vicdanın elverip kazıklarsan birini göreceksin: Kazıklanan kişi, kimseye “ben kazıklandım” demeyecek. Peki ya ne diyecek? Ballandıra ballandıra aldığı malı övecek!.. Şaşırdınız mı? Bize de, gözümüze baka baka “hindi” diyor birileri… Bizler ne yapıyoruz? Bunun neden böyle olduğunun hikâyelerini yazıyor, okuyor, anlatıyoruz yıllardaaaan beri: Bir varmııış, bir yokmuş… Neymiş efendim, eski zamanlarda, hem Asya ve hem […]

Az önce öylesine, raftaki kitapları karıştırıyorken; ummadığım bir kitapta “keramet” diye bir kelimeye rastladım. Merak edip okumaya başladım ki, zaten kısacık bir hikâyeydi… {*} Vakti zamanında, bir ülkede iki kardeş yaşarmış. Biri çobanmış bunların, diğeriyse kunduracı. Çoban olan karar vererek bir gün, şöyle demiş kendine: “-Ermeden, nefsimin müştehâsına (iştahlarına) dizgin vurmadan, dağdan aşağı inmeyeceğim!..” Yapmış […]

Son iki yazımızın konusunu Yeşilay’a ayırdıktan, ve iyi de ettikten sonra… Sen şimdi nasıl, kalkıp ta; 70’li yılların bütün meyhanelerinin, bütün birahanelerinin, çoğu otobüs ve minibüslerinin bütün kapı ve bütün pencerelerinden sokaklara dökülen Esengül’e övgüler yağdırırsın?.. Ne derler adama?!. Ama biliyor musunuz, insan eski oltalarla çok daha kolay avlanıyor; hele ki ağzı açık dolaşsın! {*} […]

Ben şu kadarcıktım, ancak beline geliyorken; o koskocamandı… Ben kafası alabros tıraşlı gezerken onun bıyıkları vardı… Babası imamdı; sazı, darbukayı, defi soğuk odaya saklarlardı… Ben onların sadece sahnedeki fotoğraflarını gördüm; işte, ortada oturan oydu ve elindekinin adı dîvan sazıydı. Derlerdi ki; bu sazı çalabilmek her babayiğidin harcı değildir… Sazının ucunda, sarı-lacivert ibrişimden bir püskül sallanırdı… […]